Ervaringen van ons als ouders als je kind kanker heeft.

 

Ze zeggen wel eens : het lijkt wel of de wereld instort bij zo'n bericht, maar dat is niet zo, want als we om ons heen kijken zien we dat de wereld nog steeds doordraait en het leven verder gaat, ook voor ons, alleen is dit zo moeilijk. Weten dat je kind kanker heeft en er heel hard voor vecht om beter te worden , gelukkig te zijn en te genieten. Het hart van ouders breekt echt als je ziet hoe hard je kind tegen alles vecht en niet alleen de kanker maar ook alles er om heen.

Ons meisje Isa zoals ze een jaar geleden was is niet meer, haar zijn we kwijt, de onschuld het kinderlijke, ze is zoveel ouder en wijzer geworden, we hebben er geen grip op en kunnen ook geen grip op de situatie krijgen. We willen zo graag kunnen zeggen ISA IS GENEZEN. maar  kunnen het niet, en we zijn bang zo ontzettend bang dat we haar kwijt gaan raken. Mijn meisje mijn oudste dochter, mijn eerste kindje , mijn eerste zwangerschap , mijn eerste bevalling , mijn eerste alles. Zij heeft van mij een moeder gemaakt. Ze is van mij en ze mogen en kunnen haar niet wegnemen, toch.?

Ik wil dat alles weer normaal wordt, dat ik weer normaal wordt, ik ben mezelf niet en kan mezelf niet zijn.

 

We zijn zo verschrikkelijk trots op haar.!!!!!!!! Ons meisje.

 

Nu is er een periode aangebroken van wachten, wachten en nog eens wachten.  Het afgelopen jaar is er actief behandeld, nu is het passief en maar afwachten wat de tumor doet. We moeten nu echt een knop omzetten, dit is moeilijk. Die onzekerheid, echt, het maakt met kapot. Ik wil er een punt achter kunnen zetten en zeggen; isa is genezen!!!!, maar waneer?

 

31 Maart: Isa haar haren groeien goed door echt een mooie volle haardos, ze is er zo vreselijk trots op

 

 

en

wij natuurlijk ook. We hebben hulp aangeboden gekregen vanuit het ziekenhuis voor het gezin. We beginnen nu toch wel te merken dat het gezin een enorme knauw heeft gehad, Isa wil er niet over praten Luuk is ontzettend emotioneel en wij zelf weten het eigenlijk niet, ik merk dat ik zelf ook zeer emotioneel ben en natuurlijk nog steeds bang, mijn kinderen zijn mijn alles en daar vecht ik voor. Ik hou heel veel van ze en het doet me zeer om hun hier ook mee te zien worstelen, we hebben een hele moeilijke tijd gehad maar de periode waarin we nu zitten is voor mij veel moeilijker en dit had ik niet verwacht. 1 ding weet ik wel zeker : we zijn er nog lang niet .......helaas.

26 juni 2010

Rene en ik hadden het er laatst nog over dat we vorig jaar de zomer hebben overgeslagen en niet bewust hebben meegemaakt. Vorig jaar moest ik met isa 6 weken lang dag in dag uit met uitzonderingen van de weekenden naar het ziekenhuis in Nijmegen voor de bestralingen. Nu zijn we een jaar verder en het is rustig....echt rustig we hoeven niet meer wekelijks naar het ziekenhuis en we kunnen de draad eindelijk weer oppakken. De kanker zal altijd een rol blijven spelen binnen ons gezin maar is gelukkig niet meer zichtbaar aanwezig, Isa haar haren groeien mooi en ze heeft een guitig koppie met sproetjes, als het kan is ze lekker buiten en speelt ze de hele dag met haar vriendinnetje , nu liggen ze samen boven een filmpje te kijken op bed met een schaal popcorn....dit hadden we een jaar geleden niet kunnen hopen en denken, maar toch is het zo en we genieten hier zo van. Ik ga in september de draad weer oppakken wat werk betreft, ik begin mijn gezin weer onder controle te krijgen en ook mijzelf en heb eigenlijk ook wel weer zin om mijn werk op te pakken. Gewoon lekker mijn ding doen. Ik ben blij dat ik er afgelopen 1,5 jaar er voor mijn gezin heb kunnen zijn.

Dit alles is ook te danken aan Gerda. Gerda is onze particuliere hulp/ verpleegkundige, zij heeft me geholpen met het huishouden, administratieve dingen de kids en heeft me altijd bijgestaan met afspraken die  ik had met arbo artsen en werk, mijn hoofd is een vergiet geweest en heb haar echt nodig gehad. We hebben ook een mooie band opgebouwd en ze blijft een goede vriendin. Ik ben jammer genoeg mensen kwijtgeraakt maar heb er ook hele mooie mensen voor teruggekregen.

In Villa Pardoes hebben we ook hele bijzondere mensen leren kennen, een van die gezinnen zitten nu in een kut periode.Hun dochter heeft de week nadat we in Villa waren te horen gekregen dat ze schoon was, ze had net als Isa een Rhabdo alleen zat hij bij haar in de hand. Het feest kon niet op toen we hoorden dat ze schoon was.Tot twee weken geleden ,toen kwam het nieuws dat ze een nieuwe tumor in de arm hebben ontdekt....dan sta je weer met beide benen op de grond, wij willen deze mensen heel veel kracht wensen.

Nu is het aftellen tot de zomervakantie en gaan we gezellig een weekje naar Belgie even weg en genieten.

Bedankt mensen voor het lezen van de blogs en een hele fijne vakantie.

 

3 November.

het is alweer een tijd geleden dat ik geschreven heb op dit stukje van de site. Maar daar ben ik weer. Het is een hele tijd goed gegaan met Isa en we hebben ontzetten genoten van een tijd waarin er bijna tot geen ziekenhuis bezoeken waren. Nu is het weer die onzekere tijd, en het schrijft makkelijker weg als je hoofd vol zit met ellende. Ik heb soms echt het gevoel dat ik overloop en nog maar 1 druppel nodig heb, die spanning en onzekerheid van het afwachten is soms niet mee te houden...om gek van te worden. En proberen je gedachten ergens anders op te zetten lukt gewoon weg niet. Ik heb een kort lont je maar doe mijn best. Nu is het maar weer afwachten wat de tijd ons zal brengen.


Deze site is gemaakt voor Isa van mama | Deze site is gemaakt met Webklik.nl