Het is alweer 2016 Isa , het jaar waarin jij 15 zou moeten worden ... Alweer 5 jaar geleden dat je bij ons wegging, ons leven veranderde van compleet naar incompleet.

Het leven kan rare bochten hebben , zo heb ik dit jaar al wat knopen door moeten hakken en het mooie is door die tekens van jou weet ik dat het de juiste zijn ...." Lekker belangrijk mam " haha dat is wat jij vaak zei. Toen je geboren werd was het net alsof je er altijd al was geweest, een toevoeging aan ons leven, maar toen we je kwijtraakte raakte we meer kwijt dan alleen die toevoegingen.....Jou verliezen heeft ons leven overgenomen en het is nooit meer wij 5. Lieve schat wat ben ik blij dat ik je zo nu en dan bij me voel en jij van je laat horen , het is voor mij een bevestiging van iets waarvan ik altijd al heb geweten dat het er is.

 

Omdat er liefde is bestaat er geen voorbij in alle eeuwigheid ben jij. Dikke kus mam

 

20 februari 2016

Wie een kind verliest, leeft in een geheel ander tijdsbesef, dat meer gericht is op het verleden dan op de toekomst. Er wordt meer geleefd van dag tot dag.

 

Dit bovenstaande vond ik zo'n treffend stukje .... Er is mij gezegd toen Isa net overleden was dat er een keer een dag aan zal breken dat je het gevoel zal krijgen dat mensen vinden dat je te veel met je eigen verdriet bezig ben.... Jammer eigenlijk en misschien ook wel logisch..... Het is alweer 5 jaar geleden , nee het is pas 5 jaar geleden ... Nee nee nee het is 5 jaar geleden .... Het maakt niet uit welk getal er voor staat , het is een gemis een verdriet die er elke dag is , de hele dag. Nee ik loop niet de hele dag te huilen, maar god wat doet het zeer. Alles wat we nu met Luuk doen zoals een school uitzoeken , eindfeest ik ben zo blij  dat ik dit met hem kan doen maar het doet ook zeer , ik had dit ook met Isa willen doen .... Fenne bereikt dit jaar de leeftijd die Isa had toen ze ons moest verlaten.... Elke dag is er hier n huis een stukje besef en stukje verdriet een stukje woede een stukje onzekerheid .... En mensen dit is moeilijk . Ik ben niet meer die Esmee die ik voor de dood van isa was en die zal ik nooit meer worden . Elke dag met verdiet leven maakt je anders......... Wetend dat dit verdriet voor altijd bij me zal zijn , deze pijn gaat niet over en wordt niet minder deze pijn is er altijd, ook achter mijn lach.

Ik lijk sterk mensen maar dat ben ik niet , ik ben een moeder die haar kind kwijt is en mijn best doe voor mijn andere twee kinderen van wie ik zoveel hou en dagelijks met hun verdriet zie worstelen,ik ben een moeder die zich elke avond in slaap huilt omdat ik mijn kind nooit meer zal zien , ik ben een moeder die elke nacht droomt over haar kind , mooie dromen maar ook vreselijke , ik ben een moeder die in meisjes van Isa haar leeftijd Isa ziet , een moeder die dan pijn heeft , een moeder waarbij je twee kinderen zit maar uit wil schreeuwen dat er ook een derde is.... Ik ben een moeder zoals iedere moeder maar wel met de zware last het dagelijks moeten missen van haar meisje .... ik ben een moeder die houdt van haar gezin!

 

 

20 maart,


Een kind zo verweven


met wie ik ben.


Sinds ze wegvloog


is het soms net of


ik mezelf niet herken.


 


Zijn er woorden te vinden


die mij kunnen zeggen


hoe ik me voel.


 


Zijn er woorden


die me uit kunnen leggen


wat ik allemaal beleef.


 


Misschien moet ik stoppen


met zoeken naar woorden.


Voelen is genoeg.


Mei 2016

 

 

De emotionele prijs van kinderkanker!!


Beeld je in:


dat aan jou wordt verteld dat je kind kanker heeft, en je zo snel mogelijk je boeltje bij elkaar moet pakken voor acute opname, operatie, puncties. Je binnen een uur tijd in het ziekenhuis moet zijn, je langdurige oppas geregeld moet hebben voor andere kinderen.


Beeld je in:


dat je je kind moet vertellen dat het kanker heeft. Dat het chemotherapie moet krijgen, kaal zal worden, veel pijn zal krijgen, vermeden zal worden, en ze zich honds beroerd zal voelen. En dat ze er ook nog dood aan kunnen gaan.


Vaak moet één van de ouders stoppen met werken om voor het kind te zorgen, maar rekeningen moeten nog steeds worden betaald. Iemand moet elke dag naar het werk gaan en doen alsof er niets aan de hand is, terwijl de realiteit is dat alles maar zinloos en nep voelt, en dat alles wat je wil doen, is schreeuwen tegen de eerstvolgende persoon die klaagt dat hij een slechte dag heeft.


Nadat de aanvankelijke schok van de diagnose is afgesleten, daalt er een verstikkende waas van angst en bezorgdheid op je neer, want continu, ieder moment van de dag ben je bang om je kind te verliezen en gaat het constant door je hoofd hoe het zonder hem of haar zal zijn. Dat vreet je energie volledig op, maar je lacht en glimlacht, en je verschuilt je achter een dapper gezicht.


Beeld je in;


dat je gedwongen wordt dat je je 8-jarige de hele dag van eten en drinken ontziet, voor een procedure die nooit plaatsvindt omdat het uitgesteld wordt, er een spoedgeval tussendoor komt, de bloed waardes niet voldoende blijken.


Beeld je in;


dat je je de hele dag bij elkaar moet rapen omdat je kind je nodig heeft, en dan om 3 uur ’s nachts wakker wordt om meerdere malen over te moeten geven in de dichtstbijzijnde gootsteen door de angst van haar aankomende operatie. Het kan weken duren voordat alle diagnostische testen afgerond zijn en een vastgestelde diagnose wordt gegeven.


Beeld je in;


de pijn van je kind, als ze worden geconfronteerd met de oneerlijkheid van dit alles, als haar vrienden op schoolreisje zijn en zij in het ziekenhuis chemotherapie krijgt waarvan ze weet dat het de huid aan de binnenkant van de mond zal weghalen en hen oncontroleerbaar laat overgeven.


Beeld je in;


dat je ze telkens weer vast moet fixeren als haar kleine lichaam wordt gepijnigd en vergiftigd, en ze na afloop probeert te troosten, al wetende dat jij hebt meegeholpen met het aanrichten van die pijn.


Beeld je in;


dat je je kind weken lang moet vasthouden in één ziekenhuiskamer, zonder ook maar één ademteug van frisse lucht. Hoe leg je uit waarom dit met hen gebeurt? Je weet dat dit moet gebeuren, maar alleen in het donker, wanneer ze eindelijk slapen, breekt je hart in miljoen stukjes en lekken je ogen zoals zure regen, je keel knijpt zo nauw samen dat je nauwelijks kan ademen als je je verzet om ze niet nog één keer wakker te maken voor nog één kusje meer.


Beeld je in;


dat je je kind hoort vragen of ze doodgaan, en je daar ja op moet antwoorden. Ze in je armen houden als ze haar laatste adem uitblaast, kijken als haar lichaampje in de kist verdwijnt.


En wat met je andere kind, de gezonde, die nu bang is voor haar eigen dood, het lijden van haar grote zus heeft gezien, niet langer in staat samen te spelen, en zich altijd voelt als een afgelegen schaduw van het kind met kanker? Broers en zussen ontwikkelen angst, paniekaanvallen , ze voelen zich minder belangrijk en minder geliefd, jaloers op hun zieke broer of zus vanwege de vele aandacht cadeautjes en liefde die het krijgt.


Beeld je in;


dat je je zieke zowel als je gezonde kind vertelt dat ze niet naar een vriendin kan, omdat ze een infectie mee terug kunnen nemen.


Beeld je in;


dat je de fysieke veranderingen moet uitleggen als ze zien dat hun zus van schijngezond naar kaal, grijs, beroerd en rolstoel gebonden gaat, door de medicijnen die de dokters het kind hebben gegeven. Dokters die een kind beter zouden moeten maken. Hoeveel vertrouwen hebben ze nog in dokters als ze alleen maar zien dat hun broer of zus zieker en zieker wordt door de medicijnen van de dokter.


Beeld je in;


dat je zoon worstelt met zijn eigen verdriet en vragen


Niettemin ontploft je hart met blijdschap als je familie samen is, lachend en normaal op de goede momenten.


En wat als je kind de strijd verliest. Zo hard gevochten, zo graag willen leven. Zo verstikkend verdriet. Zo’n verdriet dat het gewoon pijn doet. Dat je hart voor je gevoel letterlijk kapot is. Dat je door moet voor je andere kinderen maar het liefst meegaat met je gestorven kind.

 

AUGUSTUS 2016

De laatste dag van augustus, de vakanties zijn achter de rug en je broer en zus gaan weer naar school.

Vorige schooljaar heeft je broer afscheid genomen van groep 8 , heel bijzonder. Kamp afscheidsavond en afscheidsfeestje van de klas. De Erica tijd mooi afgesloten. Nu heeft hij de eerste week van de middelbare school er weer op zitten en hij heeft het goed naar zijn zin. Je broer is echt aan het veranderen, zowel uiterlijk maar ook innerlijk. Hij is weer wat rustuger en neemt goed zijn verantwoording en is serieus wat school betreft... hopelijk blijft dit zo. Je zus zit nu in groep 6 een hele meid alweer maar ook zo'n lieverd die goed weet wat ze wilt. November gaat ze jou leeftijd inhalen... zo gek idee ... Maar je zal altijd hun grote zus nlijven Isa. Nog altijd wordt je gemist maar je bent gewoon bij ons, je hoort bij ons gezin. Dikke kus van mama.


 


Deze site is gemaakt voor Isa van mama | Deze site is gemaakt met Webklik.nl