JANUARI 2011.


Ten eerste al het goeds en veel gezondheid voor het jaar 2011. Een jaar waarin een hoop kan gebeuren. Het is maar goed dat je alles van te voren niet weet. Het is een pad die je bewandelt en waar je zeker een aantal keren van af zal raken maar uiteindelijk kom je toch altijd weer terug op dat pad wat eigenlijk al voor je is uitgestippeld. Ja, wat zal dit jaar brengen.


Voorlopig nog niet veel goeds. Vrijdag 7 januari de MRI-scan daarna gaan we meteen door naar een vakantiepark om te overleven en proberen te genieten van ons gezinnetje, want dinsdag moeten we ons weer melden voor de uitslag van de scan. Wat zal het zijn, gaan we door met de chemo, dat betekent dan weer twee zware kuren en dan weer een MRI of gaan we stoppen met behandelen. Nou lekker hoor ga er maar aan staan. Ik kan me toch niet voorstellen dat ik zonder Isa verder zou moeten, ze hoort bij me ze is van me.


Deze week moeten we echt overleven, de spanning is erg goed voelbaar in huize Meijer, iedereen loopt op zijn teentjes. Het is zo vermoeiend.


Isa is vanmorgen een uurtje naar school geweest, na een uur sms-de ze me dat ze naar huis wilde, ik ben haar meteen gaan halen en ze heeft de morgen nodig gehad om bij te tanken. Ze doet zo haar best om te eten en die vieze rotpillen in te nemen, ze geniet van de kleine dingen. Daarom kijken we ook erg uit naar ons weekendje weg, even helemaal weg van alles en alleen maar leuke dingen doen en proberen even de scan en de uitslag te vergeten (zal heel moeilijk worden) donderdag word ik 31....nou en....lekker belangrijk. Ik heb ook geen zin om het te vieren en daarom nemen we de kids ook mee weg het weekend.


We gaan deze week op de automatische piloot doorkomen, ik zal deze week niet veel meer bloggen, weet eigenlijk even niet meer goed wat ik moet schrijven, maar zodra er nieuws is meld ik het jullie.


8 JANUARI.


Het is hier even rustig dus ik dacht laat ik even wat schrijven. René, Fenne en Luuk zijn op dit moment naar voren om vrienden en mijn zus en zwager op te vangen, die komen gezellig een dagje met ons delen. Isa ligt lekker lui op de bank naar de tv te kijken met de openhaard aan. Ze is erg moe. Gisteren heeft ze de MRI gehad, dit heeft ze weer heel goed gedaan. Ik heb gevraagd of ze even een bloedbeeld wilde maken want voor mijn gevoel zat er iets niet helemaal goed.


Nou uiteindelijk de uitslag van het bloedbeeld, Isa zit erg laag in haar waardes een HB van 4,5 Leuco's 0,2 trombo's 21, dus de conclusie: het is beter dat Isa niet gaat zwemmen. Nou dus niet he, ik heb gezegd dat ik dit risico neem aangezien het wel eens het laatste weekendje weg met ons 5-jes zou kunnen zijn, er is nu echt niets maar dan ook helemaal niets wat dit voor ons kan vergallen, dus ben ik tegen beter weten in gister met de kids een uurtje wezen zwemmen, het grote kind René was natuurlijk ook mee. De kids hebben genoten en Isa vond het helemaal super, na een poosje werd ze wel erg moe, dus zijn we lekker gaan douchen en naar bed gegaan. Het was natuurlijk ook een drukke dag, ziekenhuis onderzoeken MRI, stukje rijden koffers uitpakken, uiteten bij pannenkoeken restaurant, zwemmen douchen. Maar we hebben een leuke dag gehad en er gaan er nog meer volgen.


9 januari


Het is zondagavond en zijn net terug van een heerlijk weekendje Landal. We hebben het erg fijn gehad en leuke dingen gedaan. We hebben heerlijk gezwommen, lekker warm bij de openhaard gezeten en genoten van de rust. Zaterdag een gezellige dag gehad met vrienden en mijn zus en zwager. Helaas zijn we een dag eerder terug gekomen. Isa heeft koorts. Volgens mij was dit gister al begonnen maar heb het eigenlijk met opzet genegeerd, Isa voelde zich goed en genoot van alle leuke dingen. Vanmorgen toch maar even getempt en idd Isa heeft koorts. Isa was verdrietig en heel bang dat ze weer naar het ziekenhuis moet. Ze is moe maar maakt opzicht geen zieke indruk ( tenminste niet zieker dan dat ze is). Ik heb dus samen met René besloten dat we morgenochtend nog een keer de temp. Opnemen en bij koorts ik morgenochtend het ziekenhuis bel. Al met al hebben we gezellige dagen gehad om op terug te kijken.


   

Isa en Sieb.

  

10 JANUARI.


Vanmorgen even gebeld met Nijmegen i.v.m. de koorts van Isa. De oncoloog wilde Isa even zien en een bloedbeeld maken. Eerst werd Isa aangeprikt en werden er drie flesjes bloed afgenomen voor een kweek en om te kijken hoe de bloedwaardes zijn. Inmiddels was Annelies de oncoloog van Isa ook op de poli en wij werden naar haar toegebracht, zonder Isa, ze wilde ons eerst zelf even spreken.


De nachtmerrie wordt werkelijkheid...de chemo heeft niet geholpen en de tumor groeit door, ook de uitzaaiingen gaan verder met groeien en nemen een groot gedeelte van de buikholte in beslag. Conclusie chemo haalt niets meer uit voor Isa. Het is een heel verdrietig vooruitzicht. Luc de chirurg wil nog gaan kijken en overleggen wat hij eventueel nog met chirurgie kan doen, maar dan moeten we echt wel zeker weten dat alles is weg te halen en natuurlijk wegblijft. Ook aan chirurgie kleven een hoop nadelen en complicaties. Er is ook overleg met de radioloog geweest en bestraling is een optie, maar dan is de hoeveelheid die ze krijgt wel erg riskant. Al met al worden we voor een keuze gezet wat we nu verder gaan doen, eigenlijk zijn alle opties hopeloos en een zware belasting voor Isa. Deze week volgt er nog een gesprek. Verslagen zijn we, wetend dat Isa zal gaan sterven, er moet toch een groot wonder gebeuren. We zijn verslagen door de kut kanker. We zijn verdrietig.


11 JANUARI.


Ja, wat zal ik eens schrijven. Het doet ons in ieder geval goed dat er zoveel mensen meeleven, ook hier halen we een hoop kracht uit.


Isa is vooral erg moe, het in bad gaan kost al heel veel moeite en het liefste gaat ze daarna meteen weer in bed. Ze ligt nu de hele morgen lekker warm in haar bedje met de tv aan, glaasje spa rood erbij (dat smaakt het lekkerst zeg ze). We later haar met rust en haar ding doen, wilt ze eten krijgt ze waar ze zin in heeft. Wilt ze even naar buiten dan gaan we naar buiten. We doen wat we kunnen, ons hoofd loopt over met gedachten over hoe het zal gaan lopen en wat er moet gebeuren. Het is zwaar heel zwaar. René is thuis en dat vind ik erg fijn, fijn mensen om me heen met wie ik kan praten als ik daar zin in heb, of gewoon helemaal niets.


13 JANUARI.


Isa heeft vannacht een nachtje bij opa en oma geslapen, ze had even zin in wat anders en wilde denk ik even ergens anders zijn. Het gaat op zich wel goed met Isa, ze is wel witjes en ligt veel op bed, maar dat geeft niet ze moet doen wat zij leuk vind. Ook met Luuk en Fenne gaat het goed, papa en mama allebei thuis dus dat vind Fenne wel gezellig. Luuk is aan het logeren bij de andere opa en oma en lijkt het ook naar zijn zin te hebben, en weet je niets moet alles mag in deze periode, lekker relaxed en ieder moet doen waar hij / zij zich goed bij voelt. Dinsdag 18 januari hebben we een afspraak met Annelies de oncoloog en gaan we verder bespreken welke opties er nog zijn en of die er nog zijn. Onze gedachten staan niet stil. We zijn aan het overleven en duiken 's avonds met hoofdpijn ons bed in om daar vervolgens ook weer mee op te staan. PFFFF het is zwaar.


Iedereen bedankt voor de lieve berichten kaarten bloemen en aandacht. Wij vinden dit erg fijn!!!!!


17 januari


We hebben een fijn weekend achter de rug. Isa heeft zaterdag een verjaardagsfeestje gehad van een klasgenootje. Ze wilde hier graag heen en we hadden afgesproken dat ze zou bellen als ze weer naar huis toe wilde. Ze is om half 12 gegaan en we hebben de hele middag zitten wachten op het telefoontje dat Isa naar huis toe wilde, maar dat telefoontje bleef uit en om half 5 werd Isa thuisgebracht. Ze heeft het heel leuk gehad en kan terugkijken op een gezellige dag met haar vriendinnen. Moe was ze wel, uitgeput zelfs maar het was de moeite waard.


Zondag kregen we bezoek van onze (Pardoes) vrienden Joost-Nicole en Fleur en Roos. We hebben een fijne dag gehad, de kids hebben zich prima vermaakt in ravot Apia en thuis en wij ouders hebben fijn kunnen praten en ons verdriet kunnen delen. Het is fijn om zulke mensen als vrienden te hebben, en dit koesteren we. Hun weten als geen ander hoe het is om een kind met kanker te hebben.


We hebben een fijn, druk, emotioneel maar o'zo gezellig weekend gehad waar we alle 5 van hebben genoten.


18 JANUARI.


Het mag niet zo zijn, intens verdrietig zijn we. Isa is uitbehandeld en ze kunnen niets meer voor haar doen.


Wij gaan haar verliezen.


19 JANUARI.


Het is zo onwerkelijk en niet eerlijk, en maakt ons zo verdrietig. We proberen ons sterk te houden en we doen ons best, maar sommige momenten lukt dit niet en komt het verdriet met dikke tranen. En dit mag en laten we ook gebeuren. Het ergste is om het aan Isa te vertellen. We hebben dit dan ook meteen gedaan. Ik luisterde heel aandachtig, maar je zag haar angst en verdriet. We hebben er goed over kunnen praten en hopen dat Isa ook naar ons toe zal komen als er vragen zijn. Ze is en blijft en dappere meid. Ook Luuk hebben we het meteen verteld, hij was verdrietig en zei dat hij het niet leuk vond maar pakte meteen de draad op en ging bij een klasgenootje spelen. Hij is heel lief voor me en knuffelt me en zorgt voor me. Fenne hebben we het ook geprobeerd uit te leggen, voor zover ze het snapt, wel zei ze dat ze het zonde vind dat ze straks geen zus meer heeft. Dit raakt je zo diep. Isa wilde gisteravond naar opa en oma en heeft daar lekker gelogeerd. Vanmiddag kwamen Niels en Isabel (twee klasgenootjes) op visite met hun moeder, ze hadden mooie kadootjes voor Isa meegebracht, en ook voor René en mij. Alleen Isa wilde niet naar huis komen. Ze wilde rust en dit hebben we zo gelaten. Wij vonden het erg fijn dat ze er waren, ook de buurvrouw kwam nog even binnen, en we hebben fijn kunnen praten. Het voelt zo goed en als een warme deken dat iedereen zo meeleeft.


Morgen ga ik naar de klas van Isa. Ik ga de kinderen (proberen )uit te leggen wat er gaande is. Daar hebben ze recht op. Deze kinderen zijn een hele belangrijke factor geweest in Isa haar jeugd en het naar school gaan. En wij willen ze hier ook bij betrekken. Daarna zal ik naar de klas van Luuk gaan om ook daar proberen uit te leggen wat er gaande is.


De opa's en oma's en tantes en ooms hebben het er ook zwaar mee, maar we zijn blij dat we ze om ons heen hebben en het verdriet met hun kunnen delen.


Nogmaals iedereen bedankt!!


21 JANUARI.


Gistermorgen heb ik de kinderen bij Isa en Luuk uit de klas verteld wat er gaat gebeuren met Isa. Dit was een emotioneel moment zowel voor mij als voor de leerlingen. Ik ben wel blij dat ik dit heb gedaan. Na afloop is juf Anda mee neer huis gegaan met een krat vol knutselspullen om 3-d kaarten te maken. Juf en Isa hebben de hele morgen zitten knutselen, het was erg gezellig. 's Middags ben ik met Isa even naar de Action in Wageningen geweest om te kijken of ze daar ook spulletjes hebben om 3-d kaarten te maken. En je raad het al we kwamen met een grote bigshopper thuis vol met spulletjes. Ze heeft helemaal haar draai gevonden en zit heerlijk op de bank kaarten te knutselen. ( dit gaat postzegels kosten).


 

Gisteren hebben we een bevestiging gekregen van een vakantie dit ons is aangeboden door de werkgever van René. We mogen een weekje naar een park van keuze. We hebben gekozen voor een midweekje aan het strand. We gaan in februari lekker met zijn 5 naar Port Zeelande, geheel verzorgd. We hebben hier veel zin in en we willen het management team van van Leeuwen International ook ontzettend bedanken.

23 JANUARI.

We hebben een gezellig middagje bioscoop achter de rug met ons 5-en. Lekker relaxen en niets doen wat we ook niet willen. Gisteren hebben we het kraamfeest van Sieb gevierd. Sieb is het zoontje van onze goede vrienden Andre en Jeanette. We hebben een gezellige dag gehad , Isa mocht Sieb lekker baderen en aankleden. Als je haar zo bezig ziet is het toch zo moeilijk voor te stellen dat ze er over een tijdje niet meer zal zijn. We proberen leuke dingen te doen en op het moment zelf genieten we daar ook van maar dan is daar altijd weer dat droevige en angstige misselijkmakende gevoel waar we zo verdrietig van worden. Sommige momenten wil ik dat verdriet laten komen en wil ik ook huilen ik wil het verdriet voelen hoe een rot gevoel ik er ook van krijg , maar weet dan ook dat dat dit rot gevoel een hele hoop kan overschaduwen en we moeten nu juist zo genieten van de momenten die we nog samen hebben. Dus stop ik mijn verdriet dan toch weer weg om met al mijn macht te genieten maar het is allemaal zo moeilijk.

Ik heb een hoop leuke foto's gemaakt en zal deze in het album plaatsen.

26 januari,

Het is een regenachtige en sombere dag. Dus moeten we zelf maar weer het zonnetje laten schijnen. Vanmorgen is Isa even mee geweest Luuk naar school brengen, de klas vond dit erg leuk en waren blij om Isa even te zien. Voor Isa zelf is het ook heel goed geweest. Ze kreeg weer een doos vol met tekeningen en andere mooie dingen mee.

Gisteren heeft Isa gelogeerd bij oma en heeft het erg gezellig gehad. Ik werd om 12.00 uur op gebeld of ik zin had om mee te gaan winkelen in Apeldoorn met mijn moeder en Isa. Tuurlijk vond ik dat erg gezellig en we hebben ook een hele gezellige middag gehad en veel gelachen. Dit zijn heerlijke momenten voor ons allemaal.

Maandag ochtend hebben René en ik een gesprek gehad met de Wending. Dit is een uitvaartbegeleiding voor kinderen. We hebben een fijn gesprek gehad, ook al is de ondertoon erg verdrietig. Het geeft wel rust om te weten dat er zoveel mogelijk is, dat we kunnen wat we willen. Je wilt hier nog helemaal niet mee bezig zijn maar toch moet het. Het maakt zo verdrietig. René en ik zijn naar het gesprek gaan lunchen om even onze gedachten te verzetten, we wilden niet de hele dag in dit trieste gevoel blijven hangen. We hebben Isa nog bij ons en hier moeten we van genieten en dat doen we ook.

René heeft een ontwerp laten maken voor een tatoeage en gaat deze vrijdag laten plaatsen, het is een heel persoonlijk ontwerp met de naam van Isa.

29 januari.

Het valt me zwaar om wat te schrijven. Als ik over mijn gevoel moet schrijven dan is dat niets dan triest. Ik voel me leeg en verdrietig. Ik denk aan straks , straks als Isa er niet meer is en we nog maar met ons 4 aan tafel zitten. Allemaal kleine dingen die zo'n groot verdriet doen. Dit verdriet doet zo'n pijn, ik wil het niet voelen maar het is er.

Gelukkig hebben we ook mooie en gezellige momenten. Deze week zijn Luuk en Isa met juf Anda naar de bakkerij van haar dochter geweest en hebben daar twee mooie taarten mogen versieren.

Dit was erg gezellig en de taarten smaakte heerlijk. Vrijdag is juf Irene nog langs geweest om wat leuke proefjes met Isa te doen, we hebben enorm gelachen. Daarna was Isa het zat, ze wilde geen bezoek meer, ze had er geen zin meer in en wilde rust. 's Middags is Isa naar opa en oma gegaan en heeft daar een nachtje geslapen. Je merkt aan Isa dat ze niet veel drukte meer aan kan maar geeft dan duidelijk aan dat ze rust wilt en dit is fijn voor ons en iedereen in onze omgeving.

Het is fijn dat we zoveel mensen hebben die hun steun betuigen d.m.v. kaartjes kadootjes telefoontjes en berichtjes. Dit doen ons erg goed en maakt ons sterk om deze ellende toch een beetje te kunnen dragen voor zover dit kan.

30 januari

Waarschijnlijk is dit het laatste stukje wat ik schrijf voor deze maand. Eindelijk die lange maand januari voorbij. Ik verlang naar het voorjaar maar toch ook weer niet. Misschien heb ik mijn meisje dan niet meer bij me. Ik voel me zo leeg zo verschrikkelijk leeg dat het pijn doet, pijn tot op het bot. Ik wil mijn meisje niet kwijt dit kan toch niet. Hoe moet ik nou straks verder als mijn grootste vriendin en ook mijn steun en toeverlaat er niet meer is. Mijn meisje kan en wil ik niet kwijt. Het maakt me zo verdrietig.

Met Isa gaat het momenteel goed, ze heeft veel plezier, haar vriendinnetje Anouk heeft vannacht hier geslapen en vanmiddag gaan ze saampjes als twee grote meiden naar de bioscoop.

Luuk gaat ook zijn gangetje, hij is lief, heel lief. Ook is er een bepaalde rust over Luuk neergestreken, we hebben veel steun aan hem.

Fenne ons zonnetje is ook zo lief, als ik even verdrietig ben en huil komt ze bij me staan en troost ze me..zo lief.

Ik heb een stel lieve hele lieve kinderen.

René en ik laten elkaar vrij in wat we willen en voelen. We praten als daar behoefte aan is, We zijn er voor elkaar als we elkaar nodig hebben en soms zonder woorden, een blik is dan genoeg. We kennen elkaar door en door dat soms woorden niet meer nodig zijn.

We gaan een zware periode tegemoet en we zitten er ook al in.

FEBRUARI 2011

Wat moet ik nu schrijven. Ik voel me kut klote ellendig. Ik weet niet meer wat ik moet schrijven. Ik weet wel dat ik heel veel pijn voel, pijn die diep in mijn hart zit. Pijn van verdriet, pijn van wat er nog komen gaat. Isa gaat achteruit. Het lopen gaat slecht, ze wil ook het liefste in de rolstoel. Zo zal het de komende tijd wel blijven gaan, steeds weer slechter, steeds meer inleveren. Proberen te genieten, geloof me dat doen we ook, maar ook echt weer niet. Hoe kan dat nou, ?

4 februari 2011.

Isa is moe. Ze heeft het vaak koud, daarom hebben we vanmiddag een elektrische deken voor Isa gekocht, voor een lekker warm plekje op de bank of in haar bed. Ze spuugt zo'n drie a vier keer per dag en voelt zich dan ook ellendig. Ze zegt dan: mam ik vind dit niet leuk meer, en moet dan haar handje vasthouden. Met vlagen gaat het weer heel goed en zit ze te knutselen, maar ze kan ook zo weer onder de dekens kruipen omdat ze moe is. Lopen gaat ook moeizaam.

We doen ons best om het zo aangenaam mogelijk te maken en te houden, en we zijn er.meer kunnen we niet doen.

5 februari 2011.

Isa werd vanmorgen wakker en begon meteen met spugen. Daarna heeft ze gelukkig niet meer gespuugd. Ze zou vandaag bij mijn zus gaan logeren maar dit wilde ze niet ze wil gewoon thuis slapen maar wel even naar Wageningen om te winkelen. Dus dat hebben we gedaan, even wat gegeten en toen was Isa het zo retezat dat ze opstandig werd en zijn we maar snel naar huis gegaan. En thuis meteen lekker op de elektrische deken op de bank om daar vervolgens niet meer van af te komen. Ze is nog wel een paar keer in bad geweest en heeft een klein beetje gegeten. Nu maar hopen dat ze niet meer gaat spugen.

Zonet belde Annelies, de oncoloog van Isa om te vragen hoe het met Isa en ons was. Erg fijn om haar even gesproken te hebben. We hebben haar 06 nummer gekregen en mogen te allen tijde bellen. Dit is erg fijn en geeft ook rust. De kinder thuiszorg is geweest voor een intake en papieren, zodat als alles verslechterd we meteen kunnen bellen. Volgens mij hebben we nu wel de belangrijkste zaken voor nu geregeld. Dit geeft wel een rustig gevoel. Nou eerst nog een weekje genieten met ons 5-jes en dan maandag 14 februari naar fotograaf Bert Andre in Ede om mooie foto's te laten maken. Dit hebben we aangeboden gekregen van zijn dochter, die weer bevriend is met de zus van René, erg lief allemaal.

We gaan de komend week heerlijk genieten!!!!!!!!!!!!

8 februari 2011.

Vandaag een heerlijke voorjaarsdag. Het zonnetje scheen al vroeg, en het ontbijt werd geheel verzorgd aan de deur afgeleverd, 's avonds lekker uit eten met het hele gezin. Een en al genieten. Tenminste dat proberen we. Luuk en Fenne hebben het super naar hun zin, lekker zwemmen en spelen in d activiteitenhal, naar het Noordzee strand en zeehondjes kijken. Isa doet ook haar best om te genieten, ze heeft vanmiddag een poosje gezwommen en we hebben alle glijbanen uit geprobeerd, na een halfuur was ze het zat en kreeg ze pijn in haar buik en beentje. De pijn wordt erger en we gaan nu over op 4 keer daags een paracetamol en zullen dit snel moeten gaan opbouwen want ze houdt pijn. Ook blijft ze nog spugen. Het is hard en hier waren we bang voor, de pijn is begonnen. In en in verdrietig zijn we maar we gaan door om er een leuke week van te maken. Ik plaats vanavond wat nieuwe foto's in het album.

9 februari 2011.

De pijn is een feit. Vele paracetamol van 500mg verder en nog steeds pijn. Gisteren werd ze huilend wakker met pijn, zo zielig, ze gaf zelf al aan of de dokter niets iets zwaarders voor kon schrijven. Het probleem is dat ze ook blijft spugen, vooral na het innemen van de medicatie. We hebben gisteravond gebeld met Annelies en ze heeft meteen een recept voor Tramadol uitgeschreven. Dit is René gaan halen in Zierikzee, alleen hadden ze daar geen tabletten alleen bruistabletten, dus je raad het al, Isa spuugde dit drankje net zo hard weer uit. Vanmorgen gebeld met Annelies, voor zetpillen, alleen zijn deze niet te verkrijgen in de goede sterkte, dus worden het druppels, deze gaan we straks geven en hopen dat Isa dit binnen houd en de pijn afneemt. Anders moeten we over gaan op de morfine pleisters. Het is een hoop stress maar toch blijven we hier, en maken wel plezier.

We hopen dat we de pijn onder controle krijgen maar weten ook dat de pijnen heviger zullen gaan worden, Isa eet en drinkt niet veel en ook dat baart me zorgen. Ik ben bang dat Isa na deze vakantie zal gaan instorten en dat we haar dan snel zullen gaan verliezen. En we proberen te genieten maar de pijn en verdriet zitten hoog heel hoog.

Het is nu 14.30 en kom net met Isa terug van het zwembad, we hebben heerlijk gezwommen samen met de opa en oma's en tante en oom, maar na een uur was Isa het zat, ze kreeg weer pijn en is moe.

We zijn in een dag tijd van een paracetamol naar tramadol gegaan en nu sinds een half uur zit de eerste morfine pleister bij Isa op haar schouder.

De tijd van de morfine is nu aangebroken, hier heb ik zo tegenop gezien. Isa is de pijn zelf ook zat, ze spuugt te veel om gewone medicatie in te nemen dus het moet...want ons meisje mag geen pijn hebben, dat heb ik haar beloofd.

Het is nu bijna 20.30.Uur en de rust lijkt een beetje terug, Isa heeft het net uitgehuild van de pijn, zoo zielig, ik heb het haar zo beloofd dat ze geen pijn hoeft te hebben. Verdomme, in wat voor een klote wereld leven wij.

Isa wilde even in bad en de pijn leek weg te trekken, wel was goed te zien dat de tumor doorgroeit, ze heeft een harde dikke buik. Ook Fenne bleef maar huilen en zeggen dat ze het zo zielig vind voor Isa. Wat is dit en klote ziekte ik zit zo vol woede nu. Luuk is ook zo lief met troosten.

We hebben ondanks alles toch nog wel een leuke dag gehad, de beide opa's en oma's waren hier en ook de tantes en oom. Ook Isa heeft nog veel schik gehad. We gaan hopelijk een rustige nacht tegemoet en hopelijk gaat de pleister zijn werk doen,

Ik weet even niets meer te schrijven en kan het ook maar beter niet doen want de woorden die nu in mijn hoofd zitten laat ik daar nog maar even zitten...mijn tijd komt nog wel

11 februari,

We zijn weer thuis van een mooie week zeeland. Helaas gaat het met Isa steeds slechter, ze eet vrijwel niets meer en drinken doet ze met kleine beetjes en dan maar hopen dat ze het binnenhoud. Zo nu en dan heeft de ondanks de morfine pleister, doorbraken van pijn dus is er in over leg met het pijn team in Nijmegen n de oncoloog besloten dat we een extra pleister mogen bij plakken. Ze gaat achteruit en we weten dat het niet lang meer zal duren voordat ons meisjes voorgoed gaat slapen. Het gaat hard en dat bevestigde onze oncoloog ook. We proberen er nog uit te halen wat we kunnen. Zondag hebben we een fotoshoot, een fotograaf wil een album van en voor ons maken omdat ze weet waar wij door heen gaan en ze wilt ons een herinnering aan bieden, we hopen dat Isa dit nog kan opbrengen.

 

 

 

 


14 FEBRUARI.


We hebben een vol weekend achter de rug. Luuk was zaterdag pupil van de week bij zijn voetbalclub VVA. Wat was dat leuk, en wat zijn we trots op hem. Gisteren morgen hadden we de fotoshoot in Ingen, hopelijk wordt het resultaat mooi, na 40 minuten was Isa het zo zat, ze kreeg pijn en was moe, de rest van de dag heeft ze op de bank doorgebracht. Gister middag zijn René en ik naar vrienden in Ede geweest om nog het een en ander te regelen voor de uitvaart. Het zijn geen leuke dingen om te regelen maar het moest.


Vanmorgen zouden we weer een fotoshoot hebben maar naar nog geen 10 minuten in de auto wilde Isa naar huis, ze had pijn en wist niet hoe ze moet liggen of zitten, ze was verdrietig en zei: hoe moet ik nou lachen op een foto als ik pijn heb" en dat is ook zo, we zijn meteen omgedraaid en naar huis gegaan. Ik heb ook de oncoloog even gebeld om te vragen of ze meer pijn medicatie kan krijgen, de doorbraak momenten van de pijn komen steeds regelmatiger en moeten onderdrukt worden, ons meisje hoeft en mag geen pijn hebben. Nog geen 15 minuten later stond de huisarts al op de stoep en heeft Isa onderzocht, ze heeft nu zwaardere pleisters en morfine zetpillen, ook krijgt ze een neusspray voor de acute pijn momenten. Ik zal blij zijn als de spray er is want de zetpillen wilt ze niet, ze is bang en ik wil haar verder ook niet plagen en lastigvallen.


16 FEBRUARI.


We hebben een zware nacht achter de rug. Isa heeft vannacht veel pijn gehad, het was a veel aandringen en even streng optreden (iets wat je in deze fase niet wilt) toch de extra morfine zetpil gegeven en er een extra fentanyl pleister bijgeplakt. Ze zit nu op totaal 50 aan pleisters. Daarna is ze rustig in slaap gevallen en hebben we samen tot 9.00 uur uit kunnen slapen. Ik heb Isa op bed verzorgd en verschoond en haar daarna naar beneden gebracht en op de bank geïnstalleerd, daar ligt ze de hele dag ,en momenteel lijkt ze pijn vrij, dus die extra pleister was niet onverstandig. Ook hebben we dagelijks overleg met Annelies de oncoloog, iets wat heel fijn is en waar we veel steun aan hebben. De huisartsen komen ook dagelijks langs en dit vinden wij ook prettig. Vanmorgen is juf Irene nog even op bezoek geweest en Meike de moeder van een klasgenootje en oma en tante Sonja. Daarna was het ook even genoeg voor Isa en hebben we een poosje rustig aan gedaan. Oma Anne kwam nog even kijken hoe het was en ik ben daarna samen even met mijn moeder naar de stad geweest voor wat boodschappen.


Morgen komt er een bed voor Isa waar ze hopelijk toch iets comfortabeler op ligt. Daarom vanmiddag ook even wat nieuwe beddengoed gehaald om het zo gezellig mogelijk te houden.


Isa blijft zo'n 1 tot 2 keer per dag spugen. Eetlust is minimaal alleen kleine beetjes drinken gaat nog goed. Het plassen wordt pijnlijk en de functie van het linkerbeentje wordt steeds minder. De tumor zie je per dag groeien, het zal waarschijnlijk ook komen omdat Isa afvalt waardoor de bult (tumor) duidelijker wordt.


Het is een hard gelach en een zwaar gevecht waar Isa door heen moet. We proberen er alles aan te doen om het zo comfortabel mogelijk te houden voor haar. Maar het doet zo'n pijn om haar pijn te zien hebben en te zien hoe verdrietig ze daardoor is. Iedere dag levert ze weer een stukje in. Daar sta je dan als ouder, je voelt je zo machteloos en wilt het dolgraag van je kind overnemen. Je wilt haar blij vrolijk en beter zien zodat ze buiten kan spelen met vriendinnetjes en naar school kan en van het leven kan genieten zoals dat bij een kind hoort te zijn.


Ons meisje mag dat niet ze mag niet opgroeien om oud te worden. Ze mag niet meer genieten van het leven, wij mogen haar niet langer bij ons hebben, iets wat ze zo graag willen en wat we heel anders voor ogen hadden 10 jaar geleden toen ik zwanger van mijn meisje was. We hebben ons best gedaan om haar een mooie jeugd te geven en we weten dat ze niets te kort is gekomen en in een liefdevol gezin is opgegroeid waar twee ouders zielsveel van haar houden, en dat, dat zullen we altijd blijven doen. Ze zal altijd mijn oudste blijven en altijd een gedeelte van ons gezin uitmaken want zonder haar is ons gezin niet compleet.


18 FEBRUARI.


Isa ligt nog lekker te slapen, gisteren kwam ze om 12.00uur pas het bed uit. Het voelde wel erg ongemakkelijk, Isa die ligt te slapen ik beneden, je weet nooit dacht ik, dus wel iedere keer even kijken maar ze lag heerlijk te slapen. Als ik dan naar haar kijk vult mijn lijf zich met geluk trots en respect, als ik dan denk aan wat er komen gaat voel ik langzaam dat mijn lijf leeggezogen wordt en zich vult met leegte, donkere zwarte en zware leegte. Het in onomkeerbaar en ik weet dat ze binnenkort zal gaan sterven en ik heb me er ook bij neergelegd, we kunnen niets meer doen haar strijd is gestreden en we moeten het accepteren hoe moeilijk ook. Deze tijd van verzorgen en er voor Isa zijn is wel heel erg bijzonder en het klinkt raar maar ik had het niet willen missen. 10 jaar lang is ze mijn meisje geweest en voor eeuwig zal ze mijn meisje blijven.


22 FEBRUARI.


Isa heeft gister weer meer pijn gekregen niet alleen haar linkerbeentje maar ook haar rechterbeentje begint pijn te doen. Soms heeft ze een doof gevoel in haar voeten. De tumor zal wel de zenuwbanen naar haar benen aan het afknellen zijn. Eerst heeft ze gistermiddag een bad genomen tegen de pijn, dit hielp wel even. Er was een pleisterwissel en heb dus in overleg met de oncoloog Annelies de pleister verwisseld en er 1 extra van 12 bijgeplakt. In totaal zit ze nu op 62. Gisteravond was de pijn toch te heftig en hebben we Isa zonder tegenstribbelen (want ze wilde het zelf ook) een morfine zetpil gegeven. Na ongeveer 10 minuten is ze in slaap gevallen om vervolgens pas om 11.00 uur uit bed te komen voor een bad. Daarna ingesmeerd met lekkere olie en luchtjes om vervolgens weer in de pyjama te stappen en naar beneden te worden getild en uit te komen in het bed waar de elektrische deken het bedje al heeft voorverwarmd. Ze ligt nu een dvd te kijken en even bij te komen van het badderritueel.


Gisteravond was de start van Les Amis de Familie Meijer. Dit zijn allemaal mensen die om de dag voor ons koken. Dit is erg fijn en super lief...Bedankt lieve mensen.


22 FBRUARI.


Het leek even of mijn hele pagina van de maand februari was verdwenen. Ik zat helemaal in de stress gewoon de intenste maanden van mijn en mijn gezin staan hierin. Ik was zo verdrietig. Gelukkig heeft mijn goede vriend Bas het voor elkaar gekregen alles terug te zetten via een opgeslagen pagina op zijn i-Phone. Dankzij Bassie kan iedereen weer meelezen en kan ik mijn levenslang teruglezen.


23 FEBRUARI.


Vanmorgen kwam Isa om 11.00 uur het bed uit. Lekker in bad geweest en daarna weer in haar bed beneden. Ze straalt een hoop vermoeidheid uit en ziet in en in wit. Ze is moe en soms probeert ze even te slapen. Zo nu en dan komt de pijn er weer even doorheen en die probeer ik dan weg te masseren of Isa neemt een warm bad. Ondanks een pleister van 50 en 1 van 12 toch nog de pijn er tussen door. Wanneer komt het punt dat de pleisters de pijn niet meer kunnen opvangen en wanneer komt het punt dat ze een pompje krijgt?. We zitten te wachten tot dit allemaal gaat gebeuren. Het misselijkmakende gevoel wat je daar bij krijgt is zo zwaar. Ik hoop (dat klinkt gek) nog altijd dat we 's avonds gaan slapen en dat ze 's nachts in haar slaap overlijd zodat ze niet nog langer zo hoeft weg te teren. Ze eet nauwelijks en drinken is ook minimaal. Soms spuugt ze nog en verder alleen maar liggen en weinig tot niets doen. Ondraaglijk om haar zo te zien.


24 FEBRUARI.


Gisteravond kwam de pijn weer doorzetten in haar beide benen, uit eigen initiatief heeft Isa een morfine zetpil gekregen en heeft ze de nacht rustig doorgebracht. Vanmorgen tot 11.15 op bed gelegen en daarna een lekker warm bad voor haar klaar gemaakt. In bad stappen gaat bijna niet meer ze kan haar been niet ver genoeg optillen, hij voelt zwaar zegt Isa. Het lijkt ook of haar linker voet wat dikker is. Vanmorgen een pleister wissel gehad en in plaats van 1 keer 50 en 1 keer 12 zit er nu 1 keer 50 en 1 keer 25 op, in de hoop dat deze dosis de pijndoorbraken kan opvangen.


Wat kunnen we verwachten en hoe lang gaat dit nog duren, ik merk dat ik voor bereid wil zijn op het onverwachtse maar weet ook dat het altijd onverwachts komt, zoals een vriendin en lotgenoot Linda al zei, je wilt het niet en je gelooft het niet en zit jezelf iedere keer moed in te praten dat ze vandaag veel te goed is om te gaan.


Isa keert zich meer in haar zelf en is kort en gehumeurd, overdreven veel aandacht en liefkozingen wilt ze niet meer. Een kus kan soms net nog maar moet vooral niet te lang duren en knuffelen doe ik alleen als ze naast me in bed ligt tegen me aangedrukt en als ik haar van de trap aftil, dit zijn nog momenten dat ik haar even kan beetpakken en aanraken. Ik voel dan haar ribbetjes door de pyjama heen, ze is mager en valt alleen maar meer af, terwijl de tumor alleen maar groter en groter wordt. Plassen doet ze bijna niet meer en als ze moet zijn het druppels. Net heeft ze wat gedronken want ze had dorst, nog geen 10 tellen later kwam het er alweer uit. Ik merk dat Isa erg verdrietig is, ze huilt snel om hele kleine dingen. Ook wilt ze rust, veel rust, elk klein geluidje irriteert haar al.


Fenne heeft een nachtje thuisgeslapen en ben met haar even naar de stad geweest, lekker geknuffeld en er even zijn voor haar. Nu is ze weer met oma Anne mee, ze snapt waarom en gaat hier gelukkig goed mee om. Luuk logeert al een paar dagen bij de ouders van René en heeft het ook naar zijn zin en opa en oma en tante Sonja doen er ook alles aan om het Luuk naar zijn zin te maken. Het is fijn om veel mensen om je heen te hebben die er voor ons allen zijn en waar we op terug kunnen vallen anders hadden wij het niet aangekund denk ik.


 


27 februari.


Vandaag 4 jaar gelden stierf Evi. Evi kon het gevecht tegen de kanker niet winnen. Nog zo'n onschuldig jong kind. Hoeveel moeten er nog gaan denk ik wel eens.


Isa heeft vandaag veel geslapen, ze is moe, vanmorgen heeft ze nog een zetpil gehad tegen de pijn. Het lopen word elke dag slechter en spugen blijft ze doen. Ze levert iedere keer weer zo in. Hoe lang zal en kan dit nog gaan duren, hoe lang moet ze nog inleveren.
Isa is altijd al een sterke meid geweest met veel wilskracht en laat zich niet zomaar uit het veld slaan. Ik heb veel geleerd van haar en besef ook dat elke dag weer een dag is die je gegeven en gegund is en dat je de dag ook moet proberen te vullen met dingen die er toe doen en vooral met liefde.


Maart 2011


1 maart.


Waarom.


Waarom moet dit verdomme zolang duren., Waarom moeten wij ons meisje weg zien teren, waarom moeten we zien dat Isa elke dag weer inlevert. Het is niets meer dan een geraamte met een velletje erover, alle vetreserves zijn weg. Het enige wat dik is, is die verdomde klote tumor die alles verwoest, haar lijfje haar leven ons leven onze toekomst. Waarom moet ze zich elke dag de longen uit haar lijf kotsen en waarom moet er dagelijks nog een morfine zetpil bij worden gegeven om haar pijn te verzachten waarom toch. Ik kan het niet meer aan zien. Als er dan een God bestaat, alsjeblieft kom er dan halen ze heeft rust verdiend.


3 MAART.


Morgen is het alweer 2 jaar geleden dat we met Isa naar het ziekenhuis gingen en we te horen kregen dat het er zorgwekkend uitzag. Vanaf dat moment is mijn meisje het gevecht tegen de kanker aan gegaan. En wat heeft ze gevochten. De eerste behandeling bestond uit 14 chemokuren met opname en tussendoor nog de chemoshots. In de zomer van 2009, 28 keer heen en weer naar Nijmegen voor de bestralingen, vele operaties onderzoeken en heel erg veel onzekerheid. Totaal 6 maanden rust gehad, toen de bom weer insloeg dat er weer wat gevonden was, wederom een traject met veel onzekerheid met nog twee chemo's die helaas niets meer hebben uitgehaald, nu twee jaar later zitten we aan het sterfbed van mijn meisje. Hoe raar het ook overkomt, ik had deze twee jaar niet willen missen. Ik heb zo'n bijzondere en intense band met Isa opgebouwd die veel moeders nooit zullen hebben met hun kind. Ze vertrouwd mij in alles, en we hebben een blik van elkaar nodig om te snappen wat we bedoelen een twee eenheid. Dit moet ik straks loslaten en mijn God wat zal ik haar gaan missen, maar die band, die band zal altijd blijven bestaan en ik weet zeker ik zal haar altijd bij me hebben.


Isa is erg vermoeid, eet niets en drinkt weinig. Gisteravond lag ze bij me te slapen toen ze plots haar hand uitstak naar boven (of ze iets wilde vastpakken). Ik had het hart in mijn keel ik dacht echt dit is het, dit is het moment nu gaat ze, ze schrok wakker en riep paniekerig: mama-ma, ik dacht werkelijk nu gaat ze afscheid van me nemen, ze keek me aan en ze hoefde alleen maar te plassen. Ik was opgelucht, maar toch ook weer niet.


5 maart.


Het gaat steeds slechter met Isa, ze slaapt vrijwel de hele dag. Vanmorgen na het wassen heb ik Isa naar beneden gebracht en daar op bed gelegd. Ik zou eerst nog even met mijn moeder en Fenne wat boodschapjes gaan doen maar toen ik haar op bed zag liggen kreeg ik het gevoel dat ik niet weg moest gaan. Even later begon ze te spugen, uit haar tenen heeft ze het moeten halen, hierbij draaiden haar ogen helemaal weg en begon ze te schokken met haar hoofd, het zag eruit als een soort epileptische aanval, ik ben bij haar gaan zitten en heb gezegd: meisje het is goed zo, ga toch het is goed. Daarna is ze in slaap gevallen en eigenlijk ligt ze de hele dag een beetje te slapen. We hebben na die 'aanval" een goede vriendin van ons gebeld die huisarts is en zij is godzijdank ook meteen gekomen en heeft haar onderzocht. De darmen liggen helemaal stil, Het hartje klopt nog krachtig. Isa is sterk. Vlak nadat Carin wegging heeft ze weer gespuugd en een kleine 'aanval' gehad. Ik heb de familie laten bellen omdat het er wel heel zorgwekkend uitzag.


Ze is nu rustig slaapt bijna de hele tijd. Ze zal snel gaan sterven en dat begint nu wel erg door te dringen, dat ik haar straks niet meer hoor ademen, niet meer hoor praten, niet meer in haar mooie ogen kan kijken. Ik ga haar echt verliezen.


6 maart,


Een redelijk rustige nacht, wel vaak wakker om te spugen. Verder geen oog dicht gedaan om nog maar iets te zien van Isa. Vanmorgen klaagde ze over slecht zien en hoofdpijn. Isa heeft al aangegeven dat ze misschien een maaghevel wil om haar maag leeg te houden zodat de misselijkheid afneemt.


Vanmorgen gaf Isa aan dat ze bang was. Dit vind ik zo erg en raakt me diep. We zijn er voor haar en hand in hand liggen we naast elkaar.


7 maart.


Isa heeft een redelijk rustige nacht achter de rug, we hebben haar lekker gewassen en het bed verschoond en nu ligt ze zowaar even tv te kijken, hoe kan alles toch omslaan.


Gisteravond voor het slapengaan hebben we Isa diazepam 10 mg gegeven en hier reageerde ze goed op en heeft daardoor ook even goed kunnen slapen. Ze probeert iedere keer te plassen maar het wil niet, waarschijnlijk zit haar blaas vol maar kan er niets uit, straks komt de huisarts en hebben we even overleg over het plaatsen van een katheter, ze heeft wel pijn in haar been/lies, hiervoor hebben we haar een morfine zetpil gegeven en die lijkt goed zijn werk te doen, ze geeft aan geen pijn te hebben.


Het is zo ontzettend zoeken naar het meest comfortabele voor Isa, het ene moment zakt ze weg en kan ze haar ogen niet meer openhouden en het andere moment zit ze tv te kijken alsof er niets aan de hand is. Ze is een vechtertje en dat heeft ze de afgelopen twee jaar wel bewezen maar nu geeft ze niet op, er is iets wat haar nog hier houdt waardoor ze niet wilt gaan. Ze is bang en dat is logisch. Wanneer haar tijd is zal ze zich ook overgeven. En wij zullen bij haar zijn.


8 maart.


Momenteel is het rustig, Isa slaapt meer dan dat ze wakker is. Haar energie is op, er komt ook geen nieuwe energie bij want Isa eet niets meer. Spugen blijft aanwezig. De nachten slaapt Isa goed door op de diazepam 10mg. En zo gaat het nu twee dagen. Ze is rustig en heeft geen pijn, dat is nu het belangrijkste. De vermoeidheid begint bij mij wel toe te slaan, heb veel hoofdpijn en slaapt wanneer het kan onrustig, Isa wil alleen door mij naar het toilet worden gebracht wat betekent dat mijn rug ook niet al te best aanvoel. Maar ik moet niet zeur, ik doe dit met alle liefde voor mijn meisje.


Luuk is erg lief en rustig, hij slaapt lekker thuis. Fenne is bij mijn ouders en word daar gelukkig goed vermaakt. Het is alleen zo zielig als ze weer gaat, zij wil ook graag bij papa en mama zijn, maar ze snapt ook heel goed dat het niet kan. Je hart breekt aan twee kanten.


9 maart.


Vannacht wederom een rustige nacht gehad en wat vandaag ons zal brengen. We zullen zien.


Gisteravond was zo zielig, Isa moest voor het slapen gaan nog even naar de wc, ik mocht niet bij haar blijven dus heb haar op de wc getild en ben weer naar de kamer gegaan om haar bed en kussens even op te schudden. Hoor ik ineens een klap en een gil die door merg en been ging, ik wist het al gelijk, Isa was van de wc gevallen en had veel pijn, ik heb haar opgetild en ben met haar op bed gaan zitten en samen met René getroost totdat ze weer wat rustiger werd en is gaan slapen. Dit was zo zielig, ook dit nog. Vanmorgen zag ik dat ze een forse blauwe plek op haar heup heeft zitten. Hopelijk heeft ze vandaag geen pijn meer, arm kind. En het gevoel dat er dan door je heen gaat.


11 maart,


Isa heeft een "rustige “nacht gehad. Ze reageert goed op de medicatie waardoor ze ontspannen in slaap valt. Eten lukt en gebeurd nog steeds niet en het drinken word ook steeds minder. Verder slaapt ze meer dan dat ze wakker is, maar ze is rustig.


Het is nu half 5 's middags, Isa riep me vanmiddag bij haar, ze vertelde dat ze bang was om dood te gaan, ze wilde weten wat er gebeurd en hoe het daar is. Mama ik wil niet dood ik wil hier blijven, ik heb geprobeerd uit te leggen hoe het daar misschien zal zijn, toen vroeg ze of het er licht was, ze voelde een wit licht in haar gezicht en kon niet meer goed zien. Ze is bang en kan niet goed meer ademen, ze is moe ze is op, ik moest bij haar in bed komen liggen en mag niet meer weg. Nu lig ik strak tegen mijn meisje aan. Ik ruik aan haar ik voel aan haar, kijk naar haar en luister naar haar, ik wil alles in mijn geheugen prenten van mijn meisje zodat ze altijd bij me is.


12 MAART.


Steeds als ik naar Isa kijk komen er mooie momenten voorbij. Isa als baby en Isa als peuter, kleuter en hoe ze is uitgegroeid als mooi meisje. We hebben zoveel mooie momenten samen als gezin gehad. Vanmorgen was ik Isa aan het wassen, er is nog weinig van mijn meisje over, een schoon luierbroekje aandoen, terwijl we zo blij waren dat ze voor haar derde zinnelijk was, het is allemaal zo tegen natuurlijk. En al het andere is zo naar de achtergrond gegaan, we leven in het hier en nu. Mijn vechtertje geeft niet op en blijft doorgaan, ze heeft geen kracht om haar ogen te openen zelfs ademhalen kost veel energie en put haar uit maar opgeven nee dat woord kent Isa niet. Het is een mooie meid met een nog mooier karakter.


13 MAART.


Vandaag twee jaar geleden kreeg Isa haar eerste chemo. Wat een spanning toen, zal de chemo wat doen?, hoe ziek wordt ze ervan?, waneer worden ze kaal? allemaal vragen die dan door je heen schieten. Nee twee jaar later, heeft de therapie niet gedaan wat we ervan gehoopt hadden. De kanker is sterker dan de mens. We kunnen zoveel, we kunnen naar de maan vliegen, we kunnen paarse tomaten kweken maar niet deze vorm van kanker genezen. Wanneer zal de tijd komen dat we die vieze sluipmoordenaar te baas kunnen en zal dat ooit komen die tijd.


Vannacht is Isa erg onrustig geweest ondanks twee diazepam 10 mg is ze veel wakker geweest en hebben we veel geklets en om haar gelachen, de raarste vragen kwamen naar boven, ik zal een paar voorbeelden geef: mam wat is nou moeilijker skiën of snowboarden, en waarom staan de banken anders, ineens uit het niets in een donkere nacht allerlei vragen en conclusie kwamen van Isa. En nu is ze lekker gewassen en ligt ze in een schoon bed en is ze in diepe slaap, het lijkt wel of de medicatie haar dag en nacht ritme omdraaien. Straks komt de huisarts en moet er maar gekeken worden naar een andere oplossing.


14 MAART.


Hopelijk hebben we nu een oplossing: Isa krijgt nu voor het slapen gaan 7,5 mg Dormicum en heeft daar afgelopen nacht goed op geslapen, alleen de bijwerking dat ze de hele dag doorslaapt, is minder maar wel een teken dat haar lichaampje op is en dat ze langzaam aan gaat opgeven. Het is nu belangrijk dat ze comfortabel is en zonder pijn, en naar mijn idee is ze pijnvrij. Ik zal niet zeggen dat ze comfortabel is want dat is hypocriet, hoe kan je een kind nu comfortabel noemen als ze ligt weg te teren zonder eten en heel weinig drinken, de hele dag slapen, verschoond en gewassen moet worden en noem maar op, ik doe het uit liefde, heel veel liefde, maar is dit nu comfort voor Isa? Ze is in ieder geval in een voor haar vertrouwde omgeving met veel, heel veel warmte en liefde op een plek waar ze thuis is.


15 MAART.


Isa heeft wederom weer een rustig nacht gehad.


Gisteravond was René even met Luuk naar de training

van voetbal en ben ik even naast mijn meisje gekropen in bed, daar heb ik een uur lang liggen genieten van mijn meisje, wat was dat een bijzonder en intens moment.


 




 

17 MAART.


De situatie is eigenlijk onveranderd, Isa blijft veel slepen en wordt steeds magerder. 's Nachts slaapt ze rustig door, 's morgens de verzorging en schoonbedje en daarna weer slapen en af en toe even wakker om te vragen hoe laat het is of om iets te drinken en om te spugen. Ze is rustig en ligt er ontspannen bij, het enige wat we kunnen doen is in haar buurt zijn en haar die zorg geven die ze zo verdient.


18 MAART.


Ik heb zojuist een heel bijzonder moment met Isa gehad. Ze wilde met me in bad, ik kon het eerst niet geloven en dacht dat ik haar verkeerd had verstaan, maar ze wilde toch echt in bad. Eerst het bad lekker vol laten lopen en daarna heeft René haar bij mij opschoot in bad getild en daar lag ze tegen me aan zoals 9,5 jaar geleden toen ze net uit mijn buik was. Zo'n intiem en bijzonder moment, het kon voor mij niet lang genoeg duren. Dit blijft in mijn geheugen en pakt niemand mij af.


19 MAART.


Een steeds magerder lijfje, hoe ver kan dat nog gaan denkt je dan, al ruim een maand zonder eten. Haar velletje laat zien dat ze is uitgedroogd, alles wat ze drinkt komt er net zo hard weer uit, ook al 3 weken zo. De puntbloedinkjes verspreiden zich over het hele lichaam, elke morgen bij de verzorging zijn er weer honderden misschien wel duizenden bij. Hoe lang kan dit nog zo door gaan. Isa is een sterke meid dat wist ik wel, maar dit...... Ik weet dat ze zal gaan als het haar tijd is en dat moment zoekt ze zelf uit, ze doet het op haar eigen manier, maar wanneer, hoeveel kan een lijfje nog aan. Het is een kanjer een hele grote dat heeft ze nu al bewezen.


Ik heb nieuwe foto's geplaatst.


20 MAART.


Isa is steeds minder wakker. Haar gezicht begint zo te tekenen, ogen komen steeds dieper te liggen, zelfs haar oortjes lijken kleiner te worden. Eigenlijk....durf ik niet te gaan slapen.


23 MAART.


Het is nu 7.15 en Isa ligt weer lekker gewassen in een schoon bedje. Gisteravond leek het er weer op dat haar toestand veranderde, ze begon snurkend adem te halen en haar pols was onregelmatig. De ademhaling herstelde zich weer en ze heeft de rest van de nacht rustig geslapen.


Isa blijft het zelfde, veel slapen, af en toe drinken en daarna weer spugen. Ze kan het aardse leven nog niet loslaten. Ik vind het moeilijk om Isa zo te zien, steeds magerder, en de blik in haar ogen steeds leger. Het enige wat we nu nog kunnen doen is er voor Isa zijn en haar liefdevol verzorgen. Mijn moeder slaapt elke nacht samen met mij op de bank bij Isa en 's morgens doen we samen de verzorging. René kan dan bij een van de kinderen blijven. Het is fijn om dit voor Isa te kunnen doen.


24 MAART.


Sinds vanmorgen vertoont Isa circulatie vlekken op handen, voeten en knieën, een teken dat het hart het zwaarder krijgt. Ze voelt ook kouder aan. We hebben vanmorgen luchtmatras laten komen omdat we bang zijn voor doorlig plekken.


Sinds vanmiddag ontdekten we tijdens het wisselen en verzorgen dat Isa pijn had en dat haar wang/nek dik was. We hebben gevraagd of de arts even wilde kijken en die dacht dat het waarschijnlijk met de speekselklier te maken had. We hebben op advies van de huisarts Isa een morfine zetpil gegeven in de hoop dat de pijn af zou nemen. Drie kwartier later bleef Isa naar haar nek grijpen en gaf aan dat ze echt pijn bleef houden, het leek zelfs toe te nemen. Toch maar weer de huisarts gebeld en hij kwam gelukkig meteen en heeft Isa nog een injectie Morfine gegeven, gelijk daar achter aan heb ik Isa de Dormicum gegeven in de hoop dat de pijn nu af zal zakken en Isa hopelijk toch rustig kan slapen.


25 MAART.


Gisteren om half twaalf is het verpleegtechnisch team geweest om een morfine pomp aan te sluiten. Haar beide wangen en nek zijn behoorlijk opgezwollen en Isa is bijna niet meer te herkennen. Straks komen ze een Dormicum pomp aansluiten om Isa helemaal in slaap te brengen en te houden. Dit is zo ondraaglijk om te zien hoe haar ademhaling per uur veranderd en hoe benauwd het klinkt.


Ik hoop zo dat ze hier zelf weinig van mee krijgt. We weten dat het einde binnen nu en 24 uur toch wel zal naderen en zullen we Isa voor altijd los moeten laten.


25 maart


ISA HEEFT HAAR RUST GEVONDEN.


Om 14.15 is Isa in mijn armen in bijzijn van alle die haar zo liefhadden en die zij liefhad overleden.


26 MAART.


De eerste dag naar het heen gaan van mijn meisje, wat een leegte voel ik in mijn lijf wat een verdriet, mijn meisje.


Gistermiddag vlak na het overlijden ben ik samen met Isa in bad gegaan, René heeft haar naar boven getild en haar bij mij in bad gelegd lekker warm huid tegen huid, nog even dat intieme momentje met mijn meisje, nog even dat laatste huid op huid contact. Het is zo zwaar, vannacht geen oog dicht gedaan. Een klein lampje bij Isa neergezet, ik kan haar toch niet in het donker laten.


Isa is mooi, ze ligt lekker in haar eigen bedje op haar zij, het is net of ze ligt te slapen. Ik moet vaak naar haar toe. Isa is mooi.


28 MAART.


Mijn meisje zoals ze daar op haar bedje ligt, is zo mooi. Ze voelt zo zacht aan. Ik vind het zo fijn om haar thuis te hebben. En ik voel haar aanwezigheid zo sterk, zij trekt me door deze week heen. Luuk heeft ook moeilijke momenten, en ben graag bij hem en hij bij mij. Fenne geeft Isa elke morgen een kusje en is zo lief, ze heeft mooie spulletjes bij Isa haar bedje neergelegd. We zijn druk met voorbereidingen, de kaart is zo mooi geworden, helemaal wat we wilde, René en ik zijn er zo blij mee, Ook de bloemen zijn al uitgezocht, precies zoal wij het willen.


De leegte in mijn lijf en hart is zo aanwezig, wat mis ik haar blik in de oogjes en haar warme handen op de mijne, ik mis mijn meisje.


31 maart,


Niet iedereen schijnt een kaart te hebben gekregen, willen mensen even laten weten via het gastenboek of ze een kaart hebben gehad!!!


31 MAART.


IK MIS JE MEISJE, IK WIL JE TERUG!


APRIL 2011.


Mijn meisje mijn alles is weer thuis. Maar wat mis ik haar. Isa kon mij rust geven en de zekerheid die ik soms zo nodig had, twee zielen gedachten, dat was voor ons zo waar. Ik voel me geamputeerd ik mis iets wat ik nooit meer terug zal krijgen. Ik mis niet alleen haar blik haar aanraking haar stem en geur maar ook het ge bekvecht en die kleine "ruzietjes" en maar kijken wie van ons tweeën het laatste woord moge hebben. Ik mis haar Ik mis Isa in haar hele bestaan. Nooit meer Isa. Hoe kan dit nou, waarom nou toch, ik wil mijn meisje mijn Isa.


6 APRIL.


Elke dag mis ik je meer.


Wetend dat ik haar nooit meer zal zien maakt me zo naar.


Maar de wereld gaat maar door. Vanmorgen is Fenne voor het eerst naar de kleuterschool gegaan om te oefenen. Fenne vond het erg spannend, en wilde eigenlijk niet maar toen ik zei dat Isa vanaf boven met haar mee zou kijken en bij haar zou zijn werd ze rustig.


Isa had altijd een goede uitwerking op Fenne, en nu nog steeds, ze is nog bij ons dat voel ik zo sterk, ze is gewoon bij ons.


Vandaag wordt Fleur een lotgenootje van Isa geopereerd, afgelopen zondag hebben ze weer een bult ontdekt. Het ziet er zorgwekkend uit, weer het rhabdomyosarcoom. Wat een spanning voor deze mensen.


Ikzelf probeer beetje bij beetje de draad weer op te pakken. Doe dingen die ik leuk vind maar haat het om op het moment alleen te zijn. Ik mis Isa zo verschrikkelijk.


10 APRIL.


Vrijdag avond was ik uitgenodigd bij een zus van een hele goede vriendin voor een workshop wat ging over het balans vinden in jezelf met behulp van aardestralen en wateraders. Ik ging hier blanco naar toe en wist niet goed wat ik moest verwachten. Verder waren er nog zes andere, voor mij, onbekende vrouwen aanwezig en we waren heel erg benieuwd wat er ging gebeuren.


De man die de workshop gaf is Jan. Jan ging 1 voor 1 de mensen af om te kijken of we goed geaard waren of onze chakra's open stonden en onze aura's dicht. Mijn vriendin was de eerste die aan de beurt was. Daarna was het mijn beurt. Mijn aura was mooi dicht, mijn voeten waren goed geaard en mijn aura stond open behalve ter hoogte van mijn hart en keel, daar zat het geblokkeerd door emoties, die al zo'n vijf maanden aanwezig waren. Teruggerekend was dat de periode van de tweede tegenslag van de kanker bij Isa. Heel toevallig dacht ik. Toen vertelde hij mij dat ik 11 gidsen om me heen heb waarvan drie oudere familie leden, dit kan ik verklaren dat zullen mijn opa en oma van vaders kant zijn en mijn opa van moeders kant.


Er was ook nog een andere gids aanwezig, en deze is zo sterk dat de andere niet bij mij in de beurt kunnen komen, en deze gids zij Jan is een kind, ik schoot vol en vroeg is dat mijn kind mijn Isa en hij knikte ja. Dit was heel bijzonder.


Even later spreekt 1 van deze vrouwen mij aan en zegt er zit een meisje naast je een mooi blond meisje met iets slag in haar haar en een blanke huid, ze straalt van oor tot oor en straalt een enorm wit licht uit. Ze is sterk heel sterk en iedereen daar heeft respect voor haar, ze is ongeveer 7 jaar. Isa is negen maar zoals zij Isa beschreef was voor haar ziek zij en toen was ze zeven. Ze is weer het meisje die ik toen ben verloren. Verder vertelde ze me dat Isa heel erg gelukkig is en zo blij, ze was bang om dood te gaan omdat ze bang was jou (ik dus ) nooit meer te kunnen zien, ze heeft nu gemerkt dat ze wel bij mij is en ze is daar zo gelukkig om, ze is onbezorgd en vrij en bij haar moeder. Dit raakte me zo diep, ik voel Isa vanaf het overlijden al om me heen en nu kreeg ik van een wildvreemde een bevestiging. Ik heb haar gevraagd of ze de foto wilde zien van Isa vlak voor haar ziek worden, en ze schrok en kreeg kippenvel en werd emotioneel, ze zei: Dat is het meisje wat naast jou zit dat is Isa. Ze stond versteld van haar zelf. Het was zo'n bijzondere avond, dat ik deze Jan uit ga nodigen voor een workshop bij mij thuis.


12 APRIL.


Die klote rhabdo. Familie de jong hebben we ontmoet in de villa bij de Efteling. Vanaf die tijd hebben we een hele bijzondere vriendschap. Fleur hun oudste dochter heeft dezelfde vorm kanker als die Isa had. Nu hebben ze vandaag te horen gekregen dat de rhabdo terug is en er voor Fleur niets meer te doen is. Hartverscheurend en zo herkenbaar.


Fleur Roos Joost en Nicole wij leven met jullie mee!!!!


18 APRIL.


Alweer ruim drie weken dat we je moeten missen Isa!! Het besef dat je echt niet meer terugkomt, komt hard aan. We proberen ons weer een beetje te vinden in ons dagelijkse ritme maar het feit dat jij aar niet meer in zit is zwaar. Elke morgen zeg ik je nog goedemorgen en kus ik je urn. Ik hoop zo dat je dit ziet en dat je weet dat ik je nooit zal vergeten. We doen zo ons best. Gisteren ben ik met Luuk neen dagje naar de autorai geweest....even met mijn ventje op pad...dit was erg fijn. Maar dit wil ik ook graag met Isa delen even tegen haar aankruipen en kletsen of gewoon even niets. IK MIS JE ZO. Fenne is regelmatig intens verdrietig en zegt dan ook Ik wil naar Isa toe....dit doet zo'n pijn...want ik weet wat ze voelt en bedoelt....ik wil ook naar Isa toe.


26 april


De eerste Pasen zonder Isa. Zo confronterend,Fenne en Luuk die paaseitjes aan het zoeken zijn in de tuin en Isa is daar niet bij. Het klopt niet het plaatje is niet meer compleet en zal het ook nooit meer worden. Dat maakt me zo verdrietig en geeft een zwaar gevoel van binnen, ik mis mijn meisje zo en in dit leven zal ik haar niet meer zien. Ik voel Isa wel ze is bij me vooral op de momenten dat ik alleen ben voel ik haar aanwezigheid, het voelt als een koud briesje dat over mijn arm gaat en 1 voor 1 mijn haartje omhoog laat staan , als kleine aanrakingen door haar vingertoppen, een uitnodigend gevoel om mijn hand te openen en een streling van mijn meisje in mijn hand te voelen. Ik kan mijn arm niet meer optillen hij ligt er als verlamd bij en ik wil ook niet bewegen op dat moment. Ik val rustig in slaap en maak een goede nacht. Isa is bij me en ze weet als geen ander wanneer ik haar nodig heb.


6 mei


Ik geniet van Fenne en Luuk en mijn gezin mijn huis mijn alles, maar ik mis Isa zo. Is het raar dat ik wel eens denk hoe zal het bij Isa zijn ?, Ik zou zo graag een paar uurtjes naar haar toe willen even praten even vast houden vooral vasthouden en naar haar kijken. Ik weet ik heb veel om voor te leven en dat wil ik ook, maar ik wil zo graag bij Isa zijn, ik wil haar zo graag even voelen, ruiken, even in haar mooie ogen kijken.


Nu zit ik hier achter mijn laptop en kijk ik naar haar urn en foto en daar is ze nu dan, het doet zo'n zeer, twee jaar keihard vechten twee jaar lang alles geven en wat krijgt mijn meisje ervoor terug...niets stank voor dank. Ik moet mijzelf weer terug vinden, een nieuw ritme aan mijn dag geven, doorgaan voor mijn gezinnetje......maar het is zo zwaar zonder jou mijn lieve Isa, ik heb je nodig om me compleet te voelen.


10 mei.


Vandaag gaat het redelijk goed, het gaat op en neer. De ene dag kan ik me beter door heen worstelen dan de andere. Ik heb wat foto's gemaakt van het plekje van Isa waar haar urn staat.


15 mei.


Geen dag is meer het zelfde zonder jou, de weken glijden voorbij maar altijd ben jij er bij. Vorige week heb ik de vrijdag voor Moederdag de sieraden op kunnen halen, dat was mijn Moederdag cadeautje van jou, een mooie zilveren ketting met een hanger waar jou vingerafdruk instaat met daarachter jou as, Ik draag je in mijn hart en bij mijn hart. Meisje wat laat jij een gat achter een gat die nooit meer opgevuld raakt. Ik geniet van je broer en je zus. Luuk is zo lief voor me en Fenne natuurlijk ook. Juist Fenne die kleine van nog geen 4 jouw kleine zusje heeft het er zo moeilijk mee Isa, als ik in het foto album kijk en de video van jou uitvaart, zit ze bij me op schoot en zie ik haar gezichtje in het scherm van de laptop en dan rollen 1 voor enkele traantjes over haar wangen, heel stilletjes zit ze op mijn schoot te huilen...ze heeft veel verdriet en mist je Isa , mijn grote zus zegt ze dan. Elke avond en ochtend krijgen jou foto of urn trouw een kusje.


De avonden zonder jou gaan slapen zijn zwaar je hebt ruim twee jaar strak tegen me aangelegen, heerlijk vond ik dat, ik kon je horen ademen ik kon je voelen, ruiken en zien. 's Morgens wakker worden en dag gelijk dat lieve bekkie van je zien al was je niet altijd even goed gehumeurd. Ik mis je Isa, ik mis je heel erg. Er is een gedeelte van mijn afgestorven wat nooit maar dan ook nooit meer te vervangen valt. Hier leer ik nooit mee leven, bij alles wat ik zie en denk ,denk ik wat zou Isa.........


Liefje je zit in mijn hart heel diep in elke cel van mijn lijf, je zit in me voor altijd!


21 MEI.


We hebben gezellige dagen, de weekenden zijn vol doordeweeks heb ik veel te doen ondanks dat ik niet werk. Stiekem wil ik dit zelf ook, genieten van mijn kinderen en alles om me heen. En dat is heel lang vol te houden...totdat iedereen weg is en de kids op bed liggen dan slaat de paniek in mijn hele lijf toe krijg ik het benauwd en weet ik het echt niet meer...dan pak ik jou foto en kijk ik naar jou mooie en lieve gezichtjes en besef ik dat je nooit meer terug komt en dan is mijn verlangen nog groter om bij je te willen zijn.


Lieve Isa je bent mijn eerste kind en dat zal je ook altijd blijven. We hadden een speciale band daar kon en kan echt niemand tussen komen. Ik sta open voor je ik wil je voelen kunnen ruiken en je kunnen zien, meisje mama zou jou zo graag even willen vastpakken en zeggen dat je nog steeds mijn meisje bent en ik je zo mis en nog steeds van je hou en ook altijd zal blijven doen tot mijn laatste hartslag en dan hoop ik lief meisje dat jij op me staat te wachten en het eeuwige leven kan beginnen samen met jou. Dat ik nooit meer afscheid hoef te nemen van jou en dat langzaam aan mijn gezinnetje weer compleet wordt. Lieverd mama houdt van jou !!!!!VOOR ALTIJD!!!!!


30 mei.


Hoi, lieve Isa, Vandaag is je broertje op schoolreisje geweest, het zelfde als waar jij twee jaar terug bent geweest, ook mama was er toen bij en vandaag mocht ik met Luuk mee. Ik had het op de heen weg even moeilijk...ik weet nog goed dat je naar me zat te zwaaien vanuit de bus met je lieve gezichtje , je broertje deed vandaag precies hetzelfde, het was zo herkenbaar en rakend. Dan besef ik maar weer al te goed hoe zeer ik je mis. Morgen gaat jou klas met schoolreisje en dit doet mij zo'n zeer, jij had daar bij moeten zijn jij moet ook in die bus zitten,maar dat zit jij niet, dit mag jij niet meer meemaken en dat doet me zo'n zeer. Ik wil jou ook uitzwaaien en jouw tasje klaarmaken, en je blije verhalen aanhoren als je terugkomt, ik jou gespannen opwachten blij dat je weer thuis bent, ik zal dit nooit meer met je meemaken maar de herinneringen die ik heb zijn goed heel goed zelfs en neemt een klein stukje van mijn verdriet weg.


Vandaag was ik tanken bij van de scheur in Achterberg, daar wij jij ook altijd een rolletje snoep kreeg, deze lieve mensen hebben hun fooien opgespaard voor KIKA en een gedeelte hebben ze aan ons gegeven om de rekening van het KOC te zetten, binnenkort gaan we het weer oppakken en zal de veiling van de shirts ook gaan starten zodat we veel geld kunnen binnenhalen voor de afdeling waar jij en ik zoveel uurtjes hebben gelegen.


Ook de avond vierdaagse van school wordt gekoppeld aan een sponsorloop voor KIKA zodat er zoveel mogelijk geld wordt binnengehaald voor al die zieke kindjes die helaas vechten of moeten gaan vechten. Lieve Isa je bent bij me vanavond voor het slapen gaan net als elke avond zeg ik je welterusten en hoop ik dat jij de nacht met mij doorbrengt, oh meisje toch was jij maar bij me....ik mis je zoooo


3 juni,


Ik zit nu met jouw IPod achter de computer naar een liedje van A-HA te luisteren, iets wat wij beide hele mooie muziek vinden. Het zinnetje we Will meet...maakt me blij het idee dat ik je weer zal zien en weer bij je kunt zijn iets waar ik erg naar verlang. Ik heb je beloofd goed voor je broertje en zusje te zorgen en dat zal ik ook doen, ik ben hun moeder en dat zal ik altijd zijn...net zoals ik ook altijd jouw moeder zal zijn. Ik ben zo blij dat jij in mijn leven bent gekomen en dat ik voor jou heb mogen zorgen. Jij hebt mijn leven verrijkt en zo gelukkig gemaakt. Als ik aan jou denk voel ik veel verdriet maar ook zoveel geluk dat jij mijn meisje bent en ook altijd zal blijven. Ik kan me jou zwangerschap en geboorte nog herinneren als de dag van gister. 10 jaar geleden zat je nog veilig bij mij in de buik. De dag van jou geboorte, 's morgens om 7.00 uur de eerste weeën, jij kondigde je aan. Een hele zware bevalling maar zo de moeite waard.


Volgende week wordt je zusje 4 dan gaat ze naar de kleuterschool, wat zou jij trots zijn geweest en haar aan de arm hebben meegenomen om haar naar haar stoeltje te brengen en zij zou ozo trots geweest zijn dat jij als grote zus haar weg zou brengen. Allemaal dingen, mijlpalen, die we zonder jou moeten doen maar in onze hart en gedachten ben je overal bij.


Toen jij op je ziekte bed lag ben ik vaak bij je komen liggen en hield je strak in mijn armen heerlijk was dat en het liedje dat me dan altijd door me hoofd schoot was van Depeche mode enjoy the silence en dat vooral het zinnetje' all i ever wanted all i ever needed is here in my arms"' words are very unneccesary, they can only do harm... Het liedje luister ik nog vaak en dan moet ik aan die bijzondere momenten samen met jou denken. Isa ik hou zo veel van je dat is niet in woorden uit te drukken maar jij weet het ..Kus mam.


11 juni


Lieve Isa,


oh ,meisje wat mis ik jou!!!


Vandaag hebben papa en ik alle boodschappen gedaan voor de verjaardag van je kleine zusje morgen. Zo raar dat dit onze eerste verjaardag is binnen het gezinnetje waar jij niet bij bent. Vanavond de slingers en ballonnen ophangen, dit deed ik altijd samen met jou. Vandaag jouw rekening bij de ING opgezegd. We hebben van je geld voor Fenne een heel mooi kettinkje gekocht met een hangertje eraan in de vorm van een hartje en daarop hebben we jou naam en die van Fenne laten graveren. Ook hebben we een bedeltje gekocht voor aan je bedelarmband. Mama heeft op twee na de rest van de bedel aan mijn armband laten zetten en er twee apart gehouden voor je zus, nu hebben we er nog een derde bij gekocht, dit krijgt ze morgen allemaal op haar verjaardag van jou. Voor je broer Luuk hebben we een mooi horloge gekocht en daar achter je naam in laten graveren, ik vond dat jou geld goed besteed moest worden en je broer en zus er het meeste recht op hebben. Je bent en blijft tenslotte hun grote zus. Ik heb vandaag een moeilijke dag ik mis je zo meisje. Ben regelmatig op je kamertje, dit vind ik zo fijn. Af en toe ruik ik jou en weet ik dat je bij me bent. Maar ik wil je zo graag even zien en voelen ik heb je zo nodig Isa , ik weet niet of ik het zonder jou ga redden?!


18 juni,


Lieve Isa,


Gisteravond zijn opa papa en ik naar de samenloop voor hoop geweest in Leerdam. Tran en Richard en hun team hadden daar een kraam voor de kanjerkralen om geld in te zamelen met lootjes en andere activiteiten. Het was erg fijn om daar te zijn en om te zien dat er zoveel mensen actief zijn om de strijd en de hoop te houden dat er ooit iets wordt gevonden tegen die K. kanker. Richard had een hele mooie kaarzenzak gemaakt met jouw foto's erop. Daarin brandde een mooie kaars, speciaal voor jou. Het was fijn om daar te zijn en erg bijzonder.


Morgen is het Vaderdag, was jij maar hier. Maandag ga ik met je zusjes de hele dag naar Wamelland in Wamel...volgens mij ben jij daar ook wel eens geweest. Ze zit nu op de kleuterschool en doet het zo goed, ook Luuk heeft het goedgedaan en gaat volgend jaar naar groep 4, ben zo trots op mijn kindjes en ook zeker op jou.


Lief meisje mama vergeet jou niet. NOOIT.


Dikke kus.


Voorbij,


Hopend dat het voorbij is,


Het lijden en de pijn


Hopend dat je mag rusten


Een laatste kus


Een zucht


Een traan


Soms is houden van.......Laten gaan.


19 juni


Hoi Moppie,


Ik mis je, ik mis je elke dag elk uur, maar soms even net iets meer zoals nu. Ik vraag me weleens af of het mooi is daar waar jij bent, of je daar vrij bent, vrij van alle zorgen shit en alle andere ellende, ik weet dat ik hier op aarde nog zoveel heb om voor te leven en dat ik moet proberen te genieten en dat doe ik ook, ik wil echt mijn leven weer oppakken en weer proberen het geluk te voelen. Maar zonder jou is de zooo anders, ik voel wel dat je de hele dag bij me bent, in ieder geval in mijn hart en mijn gedachten maar ook dat je naast me staat en bij me bent op die momenten dat ik je zoo nodig heb. Het is fijn te weten dat ik altijd een engel bij me heb.


29 juni,


Vanavond mocht ik weer een workshop bijwonen bij Maaike. Dit was de zelfde workshop die ik bezocht heb in april. De workshop van Jan Hermans.(lees eerder ervaringen van mijn blog in april) Dit was weer een bijzondere ervaring. Ik kreeg te horen dat ik goed geaard ben en, met beide benen op de grond sta en goed in balans, mijn chakra's staan open en mijn aura mooi dicht, helemaal goed dus volgens Jan. Ik heb hem ook nog naar jou gevraagd Isa en een foto van je laten zien, en weer kreeg ik te horen wat ik eigenlijk wel wist en dat is dat jij bij mij bent bij alles wat ik doe. Alles wat ik voel en besluit is met behulp van jou. Ik heb ook nog naar je zusje, broertje en papa gevraagd, wat ik daarover dacht werd ook bevestigd. Hij zij heel mooi je ziet jullie met zijn viertjes maar jullie zijn met zijn vijfjes bij alles wat we doen en Isa zo voelt dat ook jij mooie meid bent bij ons je blijf onze oudste dochter en een volwaardig lid van ons gezinnetje.


Vanmorgen werd ik gebeld door Ria, de moeder van Isabel, jouw vriendinnetje vanaf de kleuterklas. Ze vroegen of ik even naar school wilde komen, naar jouw klas je. Ze wilden mij iets. Geven de hele klas en nog drie moeders, moeder van Leonie, Dona-Wilke en Isabel. Ze hadden vriendschaps kring gekocht uit een stuk hout gesneden die bestond uit 5 personen, dit staat symbool voor ons 5, en ook voor de klas waar jij in zat groep 5. Zo'n mooi gebaar en zo symbolisch. (mooie gedachte Marianne!) Het was ook meteen een afscheid van een heel bewogen schooljaar en de overgang naar een welverdiende vakantie voor de juffen ouders en de kids.Weet wel Isa dat jouw oude klas je altijd nog een plek zal houden in mijn hart, Het was fijn om weer even in jouw klas je te zijn. Je zit bij iedereen in hun hart en je zult nooit vergeten worden.


11 juli 2011.


We zijn weer een maand verder in het jaar. Nog een maand zonder jou en zo zullen alle komende maanden van mijn leven zijn. Fysiek heb ik je niet meer bij me maar ik voel je om me heen, bij alles wat ik doe. De beslissingen die ik neem doe mij met jou in mijn gedachten en dat stuurt me de goede kant op.


Ik durf het bijna niet te uiten maar ik voel me goed. Ik zit goed in mijn vel en kan weer beetje bij beetje genieten. Dat wil niet zeggen dat ik je niet ontzettend mis en veel hartzeer en verdriet heb.


Vanaf 15 augustus ga ik weer werken, ik heb een leuke baan gevonden bij een tandarts in Oosterbeek, het voelde daar heel goed en vertrouwd, heb zin om weer te werken en iets voor mijzelf te hebben. Een nieuwe fase een nieuw begin van het "normale" leven zonder jou. Maar wetend dat jij mij op de voet volgt maakt het een stuk makkelijker.


Gisteren zijn we bij Fleur geweest in Zoetermeer. Haar moeder was jarig en hebben dit gevierd. Ik schrok van Fleur. Ben zoveel aan haar verloren toen ik haar de laatste keer zag. Dit meisje van 11 is bezig met haar laatste weken van haar leven, ook hier zit die godvergeten kanker achter. Verschrikkelijk om te zien. Isa ik hoop dat jij daar straks bent om haar op te vangen en dat je een mooi leven na de dood hebben samen met alle anderen die ons zo lief zijn.


Nog twee weken en dan begint voor ons de vakantie en dwalen we af naar Frankrijk. INBREKERS JULLIE MAKEN GEEN KANS OPA EN OMA ZIJN IN HUIS OM OP BOEF DE HOND EN ONZE LIEVE ISA TE PASSEN. Onze eerste vakantie zonder jou, we nemen je mee in ons hart. Maar het zal zeker even moeilijk worden hier weg te rijden. Niets zal en is meer het zelfde zonder jou, we moeten verder zonder jou en gaan dit ook doen(??????!!!!!!!!). Maar weet Isa jij blijft altijd mijn meisje en ik vertel iedereen dat jij mijn meisje bent waar ik ontzettend trots op ben.


26 juli.


Wat een dag vandaag. Het moet de kater van gister wel zijn, de sterfdag van mijn opa en 4 maanden geleden mijn meisje. Wat doet dit zeer........ Isa hoe kan dit nou ,al 4 maanden zonder jou?!!


!1 augustus 2011.


Wat was het voor mij moeilijk om op vakantie te gaan. Dit stukje blog schrijf ik vanuit Frankrijk. Koffers inpakken spulletje kopen Ed. Alles heb ik uitgesteld tot de laatste dag voor vertrek. Het voelde zo raar maar vooral heel zwaar om weg te rijden midden in de nacht van huis, daar waar alles zo heftig is geweest de afgelopen 2.5 jaar.


Gelukkig zijn mijn ouders bij ons in huis en passen op de hond en de katten maar vooral op Isa. Ik kan nu niet dagelijks even haar kamertje oplopen om daar even te zijn, kan niet beneden in de woonkamer haar urn aanraken. Hier in onze sta caravan heb ik een hoekje gemaakt voor Isa. Haar foto's staan er en het doosje met haar tand en haar vlecht. Vandaag hebben de kids er mooie schelpen bijgelegd die ze op het strand hadden gevonden. Ze wordt echt nooit vergeten. Luuk heeft heel mooi haar naam in het zand geschreven. (ik zal wat foto's in het album plaatsen).


Gisteren had ik het echt zwaar, tranen bleven komen en ik mis je zo Isa. Luuk en Fenne hebben zulke mooie schelpen voor jou gevonden, ze liggen nu naast je foto. Je kaarsje brand hier elke avond op de tafel zodat je altijd bij ons bent. Ook wil ik dat er dagelijks over je gepraat wordt. Je was, bent en blijf een bijzonder meisje.....kus mam!


6 AUGUSTUS.


Dag mijn lieve meisje,


Vandaag zijn we naar st Malo geweest, een schitterende stad in 1 van de eerste winkeltjes liep mama tegen een beeldje aan een beeldje van een paard met een elfje op de rug. Ik wist meteen toen ik deze zag dat jij het ook heel mooi zou vinden, hij staat nu bij jouw plekje hier in de caravan en straks gaat hij mee naar huis en komt hij in de woonkamer bij jouw plekje.


Ook waren daar straatartiesten bezig met mooie portret tekeningen, helaas had ik geen foto bij me. Ik heb nog geprobeerd (in het Frans)om te vragen of ze je foto die in de gsm staat konden naschilderen, maar helaas ging dit niet. Dus gaat mama aankomende week terug om te proberen alsnog een mooi getekend schilderij van je te krijgen. Ik mis je liefje bij alles wat we doen, telkens denk ik aan jou. Het is hier fijn maar kijk uit naar de dag dat ik weer naar huis mag en naar jou kamertje toe kan. XXX mam


9 augustus.


Hoe mooi een vakantie altijd was zonder jou zal het nooit meer zo mooi zijn Isa.


Vanmorgen zijn we met je zieke zusje in de auto gestapt om naar huis te gaan. Vlak voor vertrek bereikte on het bericht dat Fleur jouw lotgenootje en dochter van onze dierbare vrienden Joost en Nicole en zusje van lieve Roos vannacht om 2.15 is overleden. Ik hoop meisje dat jij daar was om haar op te wachten en dat jullie samen zijn.


Dikke kus Mam.


31 augustus.


Laatste dag van de maand en dan zit augustus er ook weer op. Alweer 5 maanden zonder jou, mijn meisje. Ik ben nu alweer 3 weken aan het werk bij mijn nieuwe werkgever en het bevalt erg goed. Ik heb erge leuke en lieve collega's. Elke morgen als ik in de auto stap zeg ik "kom Isa we gaan weer aan het werk "en dan weet ik dat je bij me bent. Ik doe echt nooit meer iets alleen want jij bent bij me. Maar mijn God dat ik je niet kan voelen ruiken en zien doet zo'n pijn en maakt het gemis zo groot. Wil zo graag na mijn werk thuiskomen en ook jouw lieve koppie zien met vragen over wat ik allemaal heb gedaan vandaag, en even jou lekker stevig beetpakken en knuffelen, ik mis dit zo erg.


Ik zeg wel eens dat het te lang duurt en dat je terug moet komen maar ik weet ook dat dat niet meer kan. Nooit meer. Waarom denk ik dan, waarom?


Ik mis je mop!!! Dikke kus mam.


18 september 2011


Stilte op de site betekent geen stilte in mijn hoofd of hart.


Het gemis is en blijft er zo ook het verdriet. We zijn alweer bijna een half jaar verder en het verlangen om bij haar te zijn wordt steeds groter. We hebben besloten dat 28 oktober haar geboortedag gewoon gevierd gaat worden met taart hapjes en drankjes, we maken er een feestje van met als afsluiten laten we wens ballonnen op voor Isa,


Ik heb kerstballen laten maken met een foto van Isa er in zodat we deze eerste kerst zonder ons meisje toch een boom hebben met haar daarin. Elke dag sta ik met haar op en gaat ze met me mee naar het werk, het laatste wat ik zeg voordat ik ga slapen is: slaap zacht meisje ik mis je. En dat missen doe ik zooooo ze is elke dag in mijn gedachte in elke cel van mijn lijf.


Fenne en Luuk doen het goed, ze hebben het naar hun zin op school en spelen lekker met vriendjes en vriendinnetjes. Ze doen hun ding en zijn weer kind.


 


.

 


10 Jaar geleden was ik zwanger van mijn meisje, ik liep op het laatst. De zwangerschap opzicht was al bijzonder. René en ik hadden totaal geen plannen om aan kinderen te beginnen. We woonden net een jaar samen en wilde eigenlijk nog lekker genieten van vakanties uit gaan en elkaar. Tot ik op de wintersport iets raars merkte aan mijzelf, buiten het feit dat mijn knoop van de skibroek steeds open sprong. Ik voelde iets maar kon het niet plaatsen, ik kon heel emotioneel worden als ik een bepaald liedje hoorde, heel apart. Na de wintersport toch maar eens gaan nadenken en een zwangerschapstest gedaan, en ja hoor hij was positief, wat nu dachten René en ik.?


Volgende morgen naar de huisarts toch daar ook maar een zwangerschapstest laten doen en ook die (natuurlijk) gaf een positief resultaat. René en ik moeten en het even op ons in laten werken maar waren ontzettend blij met deze overval. De volgende morgen begonnen de krampen en bloedverlies. Weer naar de huisarts, een onderzoek gehad en volgens de huisarts was er een miskraam aan de gang, daar lig je dan net weten dat je zwanger bent en nu alweer het vruchtje ga verliezen. Ik ben thuis verdrietig op de bank gaan liggen met veel krampen en bloedverlies. Na het weekend was alles over en ik voelde me nog op en top zwanger, op aandringen heeft de huisarts ons toen maar doorgestuurd naar de gynaecoloog voor een echo en ja hoor daar zagen we het hartje van ons meisje kloppen, ze zat er nog, ik was nog zwanger en al 6 weken heen. Een heerlijke en bijzondere tijd met vee nieuwe gevoelens, Ik hield vanaf dag 1 al van dat kindje in mijn buik.


28 oktober kwam ze ter wereld naar een zware bevalling maar wat een lekker meisje was het, mijn meisje.


Nu zijn we tien jaar verder en ben jij mijn meisje niet meer fysiek in mijn leven aanwezig en het gemis blijft groeien, ik verlang zo intens naar jou.


28 oktober wordt en blijft jou dag en deze dag gaan we vieren met alles erop en eraan.


WANT VERGETEN ZULLEN WIJ JE NOOIT!!!!!!!!!


 


 

Je zusje en mama!

Je stoere broer op zijn 8ste verjaardag!!

 

28 Oktober,

Jou geboortedag meisje en dit hebben we gevierd , gevierd dat jij 10 jaar geleden bij ons ter werled kwam en we van je mochten houden leren en genieten , een bijzondere dag!!!

 


 

 

NOVEMBER 2011

Inmiddels alweer november. De feestdagen normaal gesproken keek ik daar toch naar uit, vooral naar de gezelligheid en het samenzijn en de kids blij maken met mooie kado's.

Dit jaar minder kado's en 1 blij gezicht minder. Moeilijk zwaar en verdrietig wordt  en voelt het.

Even wat moois, 9 November lieve Isa is na een paar spannende uurtjes jouw neefje Sam Isa geboren. Ik weet zeker dat jij erbij bent geweest en dat jij er voor gezorgd heb dat Sam bij ons is.

 

 

DECEMBER 2011,

 

Nog een paar weken en dat zit het jaar 2011 er weer op en gaan we verder naar 2012.

Het is een jaar geweest die ik nooit meer zal vergeten, het jaar dat ik jou,lieve Isa, nog dicht bij me had en je kon aanraken ,in de ogenkijken horen zien en vooral vasthouden. Maar ook het jaar dat ik jou heb moeten laten gaan ,gaan naar daar waar ik hoop dat het beter voor je is, waar is vrij bent van de ziekte en alle ellende die dat het zich meebracht. Daarom wil ik dit jaar NIET afsluiten ik wil in dit jaar blijven hangen het laatste jaar samen met jou.

Ik herinner me nog vorig jaar , we lagen nog in het ziekenhuis vanwege je kuur . Je had voor sinterklaas schaatsen gekregen want je wilde zo graag schaatsen. Hoe ziek je ook was je wilde perse dat ik jou beloofde dat als we naar huis mochten je mocht gaan schaatsen. En dat hebben we toen ook gedaan. Wat heb ik van je genoten. En als ik aan dat moment terug denk geniet ik nog steeds.

Mensen zeggen en vragen "het zal wel een moeilijke maand zijn december"en vind het lief dat ze dat vragen en zeggen en begrijp me niet verkeerd maar elke maand is moeilijk deze niet extra....STIL VERDRIET ZIE JE AAN DE BUITENKANT NIET.

Meisje wat heb ik veel verdriet om jou gemis, heb veel gewerkt de laatste maanden en dat was een goede afleiding, nu is het goed dat ik minder werk en en weer meer ben voor je broertje en zusje en dat ik even alleen kan zijn, alleen met mijn verdriet , alleen met jou in mijn hoofd en hart. Daar heb ik behoefte aan want ik wil niets liever dan bij jou zijn.

Hou van je meisje

 

 

WIST EIGENLIJK NIET WAT HET WAS...EEN EENZAME KERST..............................TOT DIT JAAR!.................................

 

De sterren aan de hemel waken elke avond met hun mooie fonkelende ogen, liefdevol over het meisje dat gelukkig is..daar waar ze nu vrij is, fijne kerst lief meisje!!!!!!!! In mijn hart en overal kus mama

 

Ik heb gevraagd een vuurwerk te ontsteken
als teken dat ik heel veel van je hou
om twaalf uur - oudjaarsavond - moet je kijken
want dat is allemaal speciáál voor jou! lieve Isa

 

Hij draagt jouw naam omdat je ook doorleeft in hem en in ons allemaal. Kus meisje ik hou van je.

 


Deze site is gemaakt voor Isa van mama | Deze site is gemaakt met Webklik.nl